نگرشی ازاد بر هوشبری
صفحات وبلاگ
نویسنده: اسماعیل نیک راه - سه‌شنبه ۱٠ دی ،۱۳٩٢

Congenital Heart Disease

Congenital anomalies of the heart and cardiovascular system occur in seven to l0 per 1000 live births (0.7%-I.0o/o).

Congenital heart diseases the most common form of congenital

Disease and accounts for approximately3 0o/o of the total

Incidence of all congenital diseases .With the decline in rheumatic heart disease, congenital heart disease has become the principal cause of heart disease with 10% to l5o/o of afflicted children having associated congenital anomalies of the skeletal, genitourinary, or gastrointestinal system. Nine congenital heart lesions comprise more than 80% of congenital heart disease, with a wide range of more unusual and complex lesions comprising the remainder .The population of adults with congenital heart diseases, surgically corrected or uncorrected, is estimated to exceed I million persons in the United

States As a result, it is not uncommon for adult patients with congenital heart disease to present for non cardiac surgery.

Trans thoracic and trancesophageal echocardiography has Facilitated early, accurate diagnosis of congenital heart disease.

Fetal cardiac ultrasonography has permitted prenatal diagnosis of congenital heart defects, allowing subsequent perinatal management. Imaging modalities, such as cardiac magnetic resonance imaging and three-dimensional echocardiography, have increased the understanding of complex cardiac malformations and allow visualization of blood flow and vascular structures. Cardiac catheterization and selective angiocardiography

are the most definitive diagnostic procedures available for use in patients with congenital heart disease. As the success rate of cardiac surgery increases ,more patients with complex

cardiac defects will survive into adulthood and present for

noncardiac surgery.

Advances in molecular biology have provided new understandings of the genetic basis of congenital heart disease.

Chromosomal abnormalities are associated with an estimated

10% of congenital cardiovascular  lesions. Two thirds of these

Lesions occur in patients with trisomy21; the other one third is found in patients with karyotypic abnormalities, such as trisomy l3 and trisomy18, and in patients with Turner's syndrome.

The remaining 90o/o of congenital cardiovascular lesions are postulated to be multi factorial in origin and occur as a result of interactions of several genes with or without external factors

(Rubella, ethanol abuse, Lithium, maternal diabetes mellitus).

A widely used acronym, (cardiac defects, abnormal faces, physic hyperplasia, cleft palate, hypocalcaemia) depicts

a congenital heart disease syndrome attributed to defects in

chromosome22. An increased incidence of congenital heart disease in the offspring of affected adult patients suggests a role for single-gene defects in isolated congenital heart disease.

Signs and symptoms of congenital heart disease in infants and children often include dyspnea, slow physical development, and the presence of a cardiac murmur. The diagnosis of congenital heart disease sap parent during the first week of life in approximately5 0o/o of afflicted neonates and before5 years of age in virtually all remaining patients. Echocardiography is the initial diagnostic step if congenital heart disease is suspected. Certain complications are likely to accompany the presence of congenital heart disease. For example, infective endocarditis is a risk associated with most congenital cardiac anomalies. Cardiac dysrhythmias are not usually a prominent feature of congenital heart disease.

ACYANOTICC ONGENITALH EART

DISEASE

A cyanotic congenital heart disease is characterized by a left-to right Intra cardiac shunt. The ultimate result of this intra cardiac shunt, regardless of its location, is increased pulmonary blood flow with pulmonary hypertension,

ACYANOTICC ONGENITAL HEARTDISEASE

A cyanotic congenital heart disease is characterized by a left-to right intracardiac shunt. The ultimate result of this intra cardiac shunt, regardless of its location, is increased pulmonary blood flow with pulmonary hypertension. right ventricular hypertrophy, and eventually congestive heart failure. The younger the patient is at the time of correction, the greater is the likelihood that pulmonary vascular resistance will normalize. In older patients, if pulmonary vascular resistance is one third or less of the systemic vascular resistance, corrective surgery is likely to prevent or, in some cases ,even causes light regression of pulmonary vascular disease .The onset and severity of clinical symptoms vary with the site and magnitude of the vascular shunt.

Atrial Septal Defect

Atrial septal defect (ASD) accounts for about one third of the

Congenital heart disease detected in adults, with the frequency

 females of two to three times that observed in males.

Anatomically, an ASD may take the form of ostium secundum in the region of the fossa ovalis (often located near the center of the interatrial septum and varying from a single opening to a fenestrated septum), ostium primum (endocardial cushion defect characterized by a large opening in the intertribal septum), or sinus venous located in the upper atrial septum. Secundum ASDs account for 75% of all ASDs. Additional cardiac abnormalities may occur with each type of defect and include mitral valve prolapsed

(ostium secundum) and mitral regurgitation due to a cleft

in the anterior mitral valve leaflet (ostium primum). Most

ASDs occur as a result of spontaneous genetic mutations.

The physiologic cones quinces’ of ASDs are the same regardless of the anatomic location and reflect the shunting of blood from one atrium to the other; the direction and magrritude of the shunt are determined by the size of the defect and the relative compliance of the ventricles .Asma1dl effect( < 0.5c m in diameter)is associated with a small shunt and no hemodynamic squeal .When the diameter of the ASD approache to scar, it is likely that left atrial blood is being shunted to the right atrial (the right ventricle is more compliant than the left ventricle), resulting in increased pulmonary blood flow. A systolic ejection murmur audible in the second left intercostal sauce

Figure may be mistaken for an innocent flow murmur. The electrocardiogram(ECG) may reflect right axis deviation and incomplete right bundle branch block .  Atrial fibrillation and supraventricular tachycardia may accompany an ASD that

rernains uncorrected into adulthood. The chest radiograph is likely to reveal prominent pulmonary arteries .Tran esophageal echocardiography and Doppler color flow echocardiography are both useful for detecting and determining the location of ASDs.

Signs and Symptoms

Because they initially produce no symptoms or striking findings on physical examination, ASDs may remain undetected for years. A small defect with minimal right-to-left shunting (ratio of pulmonary flow to systemic low is < 1.5) usually causes no symptoms and therefore does not require closure. When pulmonary blood flow is 1.5 times the systemic blood flow, the ASD should be surgically closed either in the catch lab or surgically to prevent right ventricular dysfunction and irreversible pulmonary hypertension. Symptoms due to large ASDs include dyspnea on exertion, supraventricular dysrhythmias, right heart failure, paradoxical embolism, and recurrent pulmonary infections. Prophylaxis against infective endocarditis is not recommended for patients with an ASD unless a concomitant valvular abnormality (mitral valve prolapsed or mitral valve cleft) is present.

Management of Anesthesia

An ASD associated with a left-to-right intracardiac shunt

has only .minor implications for the management of anesthesia.

For example, as long as the systemic blood flow remains nornral, the pharmacokinetics of inhaled drugs are not significantly altered despite the increased pulmonary blood flow.

Conversely, increased pulmonary blood flow could dilute drugs injected intravenously. It is unlikely, however, that this potential dilution will alter the clinical response to these drugs because the pulmonary circulation time is brief.

Any change in systemic or pulmonary vascular resistance during the perioperative period will have important implications for the patient with an ASD. For example, drugs or

Events that produce prolonged increases in systemic vascular

resistance should be avoided because this change favors

an increase in the magnitude of the left-to-right shunt at the

atrial level. This is particularly true with a premium ASD defect Associated with mitral regurgitation. Use of high Fro2 will decrease

Pulmonary vascular resistance and increase pulmonary

blood flow and left-to-right shunt. Conversely, decreases

in systemic vascular resistance, as produced by volatile anesthetics or increases in pulmonary vascular resistance due to positive-pressure ventilation of the lungs, tend to decrease the magnitude of the left-to-right shunt.

Another consideration in the management of anesthesia in the presence of ASDs is the need to provide prophylactic antibiotics to protect against infective endocarditis when a cardiac valvular abnormality is present. In addition, meticulously avoiding the entrance of air into the circulation, as can occur through tubing used to deliver intravenous solutions, is imperative. Transients’ urea ventricular dysrhythmias and atrioventricular conduction defects are common during the early postoperative period after surgical repair of an ASD.

Ventricular Septal Defect

Ventricular septal defect (VSD) is the most common congenital cardiac abnormality in infants and children. A large number of VSDs close spontaneously by the time a child\ reaches 2 years of age. Anaton-rically  ,a pproximately7 0o/o of these defects are located in the mernbranous portion of the

intraventricular septum, 20o/o in the muscular portion of the septum, 5olo just below the aortic valve causing aortic regurgitation, and 5o/o near the junction of the mitral and tricuspid valve (atrioventricular canal defect).

Echocardiography with Doppler flow ultrasonography confirms the presence and location of the VSD and color-flow mapping provides information about the magnitude and direction Of the intracardiac shunt. Cardiac catheterization and angiography confirm the presence and location of the VSD and determine the magnitude of the intracardiac shunting and the pulmonary vascular resistance.

Signs and Symptoms

The physiologic significance of a VSD depends on the size of the defect and the relative resistance in the systemic and pulmonary circulations. If the defect is small, there is minimal functional disturbance as pulmonary blood flow is only modestly increased. If the defect is large, the ventricular systolic pressure sequalize and the magnitude of systemic and pulmonary blood flow is determined by the relative vascular resistances of these two circulations. Initially, systemic vascular resistance exceeds pulmonary vascular resistance, and left-to-right intracardiac shunting predominates. Over time, the pulmonary vascular resistance in dcreasesan, the magnitude of the left-to right intracardiac shunting decreases'; ventually, the shunt may be come right to left with the development of arterial hypoxemia (cyanosis) The murmur of a moderate to large VSD is hypo systolic and is loudest at the lower left sternal border. The ECG and chest radiograph remain normal in the presence of a small VSD.

When the VSD is large, there is evidence of left atrial and ventricular enlargement on the ECG. If pulmonary hypertensions

Develops, the QRS axis shifts to the right, and right atrial and ventricular enlargement are noted on the ECG.

The natural history of a VSD depends on the size of the defect and the pulmonary vascular resistance. Adults with small defects and normal pulmonary arterial pressures are generally asymptomatic, and pulmonary hypertension is unlikely to develop. These patients are at risk of developing infective endocarditis even though they may not meet the criteria for surgical correction of the VSD. In the absence of surgical correction, a large VSD eventually leads to left ventricular failure or pulmonary hypertension with associated right ventricular failure. Surgical closure of the defect is recommended in these patients if the magnitude of the pulmonary hypertension s not prohibitive. Once the pulmonary/systemic vascular resistance ratio exceeds 0.7, the risk of surgical closure becomes prohibitive Management of Anesthesia Antibiotic prophylaxis to protect against infective endocarditis is indicated when noncardiac surgery is planned in patients with VSDs. The pharmacokinetics of inhaled and injected drugs is not significantly altered by a VSD. As with an ASD, acute and persistent increases in systemic vascular

Resistance or decrease is pulmonary vascular resistance are undesirable because the such anges can accent rate the magnitude of the left-to-right intracardiac shunt at the ventricular Level. In this regard, volatile anesthetics (which decrease systemic vascular resistance)and positive-pressure ventilation (which increases pulmonary vascular resistance)are well tolerated.

However, there may be increased delivery of depressant Drugs to the heart if coronary blood flow is increased to supply the hypertrophied ventricles. Conceivably, the technique of increasing the inspired concentrations of volatile anesthetics to achieve rapid induction of anesthesia, as is often done in normal children, could result in excessive depression of the heart before central nervous system depression is achieved in children with VSD.

Right ventricular in mandibular hypertrophy may be present in patients with VSDs. Normally, this is a beneficial change

Because it increases the resistance to right ventricular ejection, leading to a decrease in the magnitude of the left-to-right intracardiac shunt. Nevertheless, preoperative events that

Exaggerateth is obstruction to right ventricular outflow, such

As increased myocardial contractility or hypovolemia, must be minimized. Therefore, these patients are often anesthetized with volatile anesthetics. In addition, intravascular fluid volume should be maintained by prompt replacement by crystalloid or colloid (depending on the clinical scenario).

Anesthesia for placement of a pulmonary artery band is often achieved with drugs that provide minimal cardiac depression. If bradycardia or systemic hypotension develops during surgery, it may be necessary to remove the pulmonary artery band promptly. Continuous monitoring of the systemic blood pressure with an intra-arterial catheter is helpful. Administration of positive end-expiratory pressure may be useful in the presence of congestive heart failure but should be discontinued when the pulmonary artery band is in place. The high mortality rate associated with pulmonary artery banding has led to attempted complete surgical correction at an early age. Third-degree atrioventricular heart block may follow surgical closure if the cardiac conduction system is near the VSD.

Premature ventricular beats may reflect the electrical in stability of the ventricle due to surgical ventriculotomy. The risk of

Ventricular tachycardia, however, is low if postoperative ventricular

filling pressures are nonnal.

Patent Ductus Arteriosus

A patent ductus arteriosus (PDA) is present when the ductus arteriosus (which arises just distal to the left subclavian artery and connects the descending aorta to the left pulmonary artery) fails to close spontaneously shortly after birth.

 In the fetus, the ductus arteriosus permits pulmonary arterial blood to bypass the deflated lungs and enter the Descending aorta for orygenation in the placenta. In full-term newborns, the ductus arteriosus causes within 24 to 48 hours after delivery, but in preterm newborns, the ductus arteriosus frequently fails to close. When the ductus arteriosus fails to close spontaneously after birth, the result is continuous flow of blood from the aorta to the pulmonary artery. 1'he pulmonary/systemic blood flow ratio depends on the pressure gradient from the aorta to the pulmonary artery, the pulmon,

Arylsystemic vascular resistance ratio, and the diameter and length of the ductus arteriosus. The PDA can usually be visualized on echocardiography ,with Doppler studies confirming the continuous flow into the pulmonary circulation. Cardiac catheterization and angiography make it possible to quantify the magnitude of the shunting and the pulmonary vascular Resistance and to visualize the PDA.

Signs and Symptoms

Most patients with a PDA are asymptomatic and have only modest left-to-right shunts. This cardiac defect is often detected during a routine physical examination, at which time a characteristic continuous systolic and diastolic murmur is heard. If the left-to-right shunt is large, there may be evidence of left ventricular hypertrophy on the ECG and chest radiograph. If pulmonary hypertension develops, right ventricular hypertrophy is apparent. The presence of

. Patent ductus arteriosus connect ing the arch of the aorta (Ao) with the pulmonary artery (PA) Blood flow is from the high pressure Ao into the PA. The resulting aorta- to-pulmonary artery shunt (left - to- right shunt) leads to increased pulmonary blood f low. A decrease in systemic vascular resistance or an increase in pulmonary vascular resistance decreases the magnitude of the shunt through the ductus arteriosus lVC, inferior vena cava; LA, left atrium; LV, left ventricle, RV, right ventricle; SVC , superior vena cava a PDA increases the risk of infective endocarditis. Surgical ligation of a PDA is associated with low mortality and is unlikely to require cardiopulmonary bypass. Without surgical closure, most patient srema in a symptomatic until adolescence, when pulmonary hypertension and congestive heart failure may occur. Once severe pulmonary hypertension develops,

Surgical or percutaneous closure is contraindicated.

Treatment

It is estimated that 70o/o of preterm infants delivered before 28 weeks of gestation require medical or surgical closure of a PDA. Surgical ligation of a PDA can be performed in neonatal intensive care units with low morbidity and mortality rates. Nevertheless, the risks of surgical closure are significant and include intracranial hemorrhage, infections, and recurrent laryngeal nerve paralysis, especially in infants born at less than 28 weeks of gestation. Inhibition of prostaglandin synthesis with nonselective cyclooxy genasien hibitors(COX- 1, COX-2) appears to be an effective medical aiternative to surgery for closure of a PDA in neonates. Indomethac in, a nonselective cyclooxy geneses inhibitor used for this purpose, has reduced the need for surgery by 600/o and is the first-line of therapy for PDA. Adverse side effects of indomethac in include decreased mesenteric, renal, and cerebral blood flow.

Ibuprofen is a nonselective cyclooxy genasien hibitor that can be used effectively to treat PDA and has less effect on organ blood flow than indornethacin.

Management of Anesthesia

Antibiotic prophylaxis for protection against infective endocarditis is recommended for patients with PDAs who are scheduled for noncardiac surgery. When surgical closure of the PDA is planned through a left thoracotomy, appropriate preparations must be taken in anticipation of the possibility of large blood loss should control of the PDA be lost during attempted ligation. The decrease in systemic vascular resistance produced by volatile anesthetics may improve systemic blood flow by decreasing the magnitude of the left-to-right shunt. Likewise, positive-pressure ventilation of the patient's lungs is well tolerated, as pulmonary vascular resistance, thereby decreasing the pressure gradient across the PDA.

Conversely, increases systemic vascular resistance or

Decreases in pulmonary vascular assistance should be avoided

Because these changes will increase the magnitude of the left-to-right shunt.

Ligation of the PDA is often associated with significant systemic hypertension during the postoperative period. This hypertension can be managed with continuous infusion of vasodilator drugs such as nitroprusside. Long-acting antihypertensive drugs can be gradually substituted for nitroprusside if systemic hypertension persists.

Aorti co pulmonary Fenestration

Aorti co pulmonary fenestration is characterized by a communication between he left side of the ascending aorta and the right wall of the main pulmonary artery, just anterior to the origin of the right pulmonary artery. This communication is due to failure of the aorticopulmonary septum to fuse and completely separate the aorta from the pulmonary artery. Clinical and hemodynamic manifestations of an aorticopulmonary communication are similar to those associated with a large PDA. The diagnosis is facilitated by echocardiography and angiocardiography. Treatment is surgical and requires the use of cardiopulmonary bypass. Management of anesthesia entails the same principles as described for patients with PDAs.

Aortic Stenosis

Bicuspid aortic valves occur in 2o/o to 3o/o of the U.S. population, and an estimated 20% of these patients have other cardiovascular abnormalities, such as PDA or coarctation of the aorta .The deformed bicuspid aortic valve is not stenotic at birth, but with time, thickening and calcification of the leaflets (usually not apparent before 15 years of age) occur with resulting immobility. Tran thoracic echocardiography with Doppler flow studies permits accurate assessment of the severity o f the aortic stenosis and of Left ventricular function. Cardiac catheterization is performed to determine the presence of concomitant coronary artery disease.

Aortic stenosis is associated with a systolic munnur that is audible over the aortic area (second right intercostals pace)and often radiates into the neck. Most patients with congenital aortic stenosis are asymptomatic until adulthood. Infants with severe aortic stenosis, however, may present with congestive Heart failure. Findings in patients with supravalvular aortic stenosis may include characteristic appearance is which the facial bones are prominent, the forehead is rounded, and the upper lip is pursed. Strabismus, inguinal hernia, dental abnormalities, and moderate mental retardation are commonly present.

The ECG in the presence of congenital aortic stenosis typically reveals left ventricular hypertrophy. Depression of the ST segment in the ECG Is likely during exercise, particularly if the pressure gradient across the aortic valve is more than 50mm Hg. Chest radiographs show left ventricular hypertrophy with or without post stenotic dilation of the aorta. Angina pectoris in the absence of coronary artery disease reflects the inability of coronary blood flow to meet increased myocardial oxygen requirements of the hypertrophied left ventricle. Syncope can occur when the pressure gradient across the aortic valve exceeds 50 mm Hg. In the presence of aortic stenosis, the myocardium must generate an intraventricular pressure that is two to three times normal, whereas pressure in the aorta remains within a physiologic range. The resulting concentric myocardial hypertrophy leads to increased myocardial oxygen requirements.

Furthermore, the high velocity of blood flow through the stenotic area predispose so the development of infective endocarditis and is associated with poststenotic dilation of the aorta. In adults with symptomatic aortic stenosis (syncope,angina pectoris,

Congestive heart failure), the indicated treatment is surgical valve replacement.

 Pulmonic Stenosis

Pulmonic stenosis producing obstruction to right ventricular Out flow is valvular in 90o/o of patients; in the remainder' it is supravalvular or subvalvular. Supravalvular pulmonic stenosis often co-exists with other congenital cardiac abnormalities

(ASD, VSD, PDA, tetralogy of Fallot). It is a common

Feature of Williams’s syndrome, which is characterized by infantile hypocalcaemia and mental retardation. Subvalvular pulmonic stenosis usually occurs in association with a VSD.

Valvular pulmonic stenosis is typically an isolated abnormality, but it may occur in association with a VSD. Severe pulmonic stenosis is characterized by transvalvular pressure gradients of more than 80 mm Hg or right ventricular systolic pressures of more than 100 mm Hg. Echocardiography and Doppler flow sturdiest can determine the site of the obstruction and the severity of the stenosis. Treatment of pulmonic stenosis is with percutaueous balloon valvuloplast.

Signs and Symptoms

In asymptomatic patients, the presence of pulmonic stenosis is identified by the presence of a loud systolic ejection murmur, best heard at the second left intercostal space. The intensity and duration of the cardiac murmur parallel the severity of the pulmonic stenosis .Dyspnea may occur on exertion, and eventually right ventricular failure with peripheral edema and ascites develops. If the foramen ovale is patent, right-to-left intracardiac shunting of blood may occur, causing cyanosis and clubbing.

Management of Anesthesia

Management of anesthesia is designed to avoid increases

in right ventricular oxygen requirements. There fore,excessive increases in heart rate and myocardial contractility are undesirable.

The impact of changes in pulmonary vascular resistance is minimized by the presence of fixed obstruction of the pulmonic valve. As a result, increases in pulmonary vascular resistance due to positive-pressure ventilation of the lungs are unlikely to produce significant increases in right ventricular after load and oxygen requirements.

These patients are extremely difficult to resuscitate if cardiac arrest occurs because external cardiac compression is not highly effective in forcing blood across a stenotic pulmonic valve. Therefore, decreases in systemic blood pressure should be promptly treated with sympathomimetic drugs. Liker vise, cardiac dysrhythmias or increases in heart rate that become hemodynamically significant should be rapidly corrected.

Coarctation of the Aorta

Coarctation of the aortal) icily consists of a discrete, diaphragm-like ridge extending into the aortic lumen just distal to the left subclavian a fiery at the site of the aortic duct al attachment (ligamentum arteriosum). This anatomic manifestation is known as postductal coarctation of the aorta and is most likely to manifest in young adults. Less commonly, the coarctation is immediately proximal to the left subclavian artery (preductal); this situation is most likely to present in infants. Coarctation of the aorta is more

Common in males and may occur in conjunction with a bicuspid aortic valve, PDA, mitral stenosis or regurgitation, aneur-1.smso f the circle of Willis, and gonadal dysgenesis (Turner's syndrome).

Signs and Symptoms

Most adults with coarctation of the aorta are asymptomatic, and the problem is diagnosed during a routine physical examination when systemic hypertension is detected in the arms in association the diminished or absent femoral arterial pulses. Characteristically, systolic blood pressure is higher in the arms than in the legs, but the diastolic pressure is similar, resulting in widened pulse pressure in the arms. The femoral arterial pulses are weak and delayed. Systemic hypertension presumably reflects ejection of the left ventricular stroke volume into the fixed resistance created by the narrowed aorta. A harsh systolic ejection murmur is present along the left sternal border and in the back, particularly over the area of the coarctation. In the presence of preductal Coarctation of the aorta, there is no difference in the systemic blood pressures in the arms and legs. Extensive collateral arterial circulation to the distal body through the internal thoracic, intercostal, scapular, and subclavian arteries is likely in the presence of coarctation of the aorta. In this regard, a systolic murmur may be heard in the back, reflecting this collateral blood flow. The ECG shows signs of left ventricular hypertrophy. On the chest radiograph, increased collateral flow through the intercostal arteries causes symmetrical notching of the posterior third of the third through eighth ribs. Notching is not seen in the anterior ribs because the anterior intercostal arteries are not located in costal grooves. The coarctation may be visible as an indentation of the aorta with prestenotic or post stenotic dilation of the aorta, producing the "reversed

E," or "3," signs. The coarctation may be visualized with Echocardiography, and Doppler examination makes it possible to estimate the transcoarctation pressure gradient. Computed tomography, magnetic resonance imaging, and contrast aortography provide precise anatomic information regarding the location and length of the coarctation and the degree of collateral circulation.

When clinical syrnptoms of a previously unrecognized coarctation of the aorta manifest, they are usually characterized as headache, dizziness, epistaxis, and palpitations.

Occasionally, diminished blood flow to the legs causes claudication.

Women with coarctation of the aorta are at increased risk of aortic dissection during pregnancy. Complications of coarctation of the aorta include systemic hypertension, left ventricular failure, aortic dissection, premature ischemic heart disease presumably related to chronic hypertension, infective endocarditis, and cerebral vascular accidents due to rupture of intracerebral aneurysms. Patients with known coarctation of the aorta should be given prophylactic antibiotics prior to dental or surgical procedures.

Treatment

Surgical resection of the coarctation of the aorta should be considered for patients with a transcoarctation pressure gradient of more than 30 mm Hg. Although balloon dilation is a therapeutic alternative, the procedure is associated with a higher incidence of subsequent aortic aneurysm and recurrent coarctation than surgical resection.

Management of Anesthesia

Management of anesthesia for surgical resection of coarctation of the aorta must consider (l) the adequacy of perfusion to the lower portion of the body during cross-clamping of the aorta, (2) the propensity for systemic hypertension during cross-clamping of the aorta, and (3) the risk of neurologic squeal due to ischemia of the spinal cord. Blood flow to the anterior spinal artery is augmented by reticular branches of the intercostal arteries and may be compromised during cross-clamping of the aorta for surgical resection of coarctation of the aorta. Paraplegia after surgical resection of coarctation of the aorta is a rare complication. Continuous monitoring of systemic blood pressure above and below thecoarctation is achieved by placing a catheter in the right radial artery and a femoral artery. By monitoring these pressures simultaneously, it is possible to evaluate the adequacy of the collateral circulation during periods of aortic cross-clamping.

Mean arterial pressures in the lower extremities should be at least 40 mm Hg to ensure adequate blood flow to the kidneys and spinal cord. If the systemic blood pressure cannot be maintained above this level, it may be necessary to use partial circulatory blpass. Som at sensory evoked potentials are useful for monitoring spinal cord function and the adequacy of its blood flow during cross-clamping of the aorta.

Never the less, case reports of paraplegia despite normal sonatas sensory Voked potentials suggest that monitoring posterior (sensory) cord function does not ensure adequate blood flow to the anterior (motor) portion of the spinal cord. Excessive increases in systolic blood pressured uring cross-clamping of the aorta may adversely increase the work of the heart and make surgical repair more difficult .In this situation, the use of volatile anesthetics helpful for maintaining normal Systemic blood pressures. If systemic hypertension pcr.5l515,

Continuous intravenous fusions of nitroprusside should be reconsidered. The disadvantages of levering the systemic blood

Pressure to normal levels is excessively decreased perversion

Pressure in the lower part of the body and inadequate blood flow to the kidneys and spinal cord.

Postoperative Management

Immediate postoperative complications in clued paradoxical

Hypertension, possible squeals of a bicuspid aortic valve

(Infective endocarditis and aortic regurgitation) and paraplegia.

Baroreceptorre flexes activation of the rennin angiotensinaldosterone system, and excessive release o f catecholamine

Have been implicated as possible causes of immediate postoperative, systemic hypertension. Regardless of the etiology,

Intravenous administration of nitroprusside with or without

Esmolol effectively controls' the systemic blood pressure during the early postoperative period. Longer acting antihypertensive

Drugs may be needed if hypertension persists. Paraplegia manifesting during the immediate postoperative period is assumed to reflect ischemic damage to the spinal cord during the aortic cross-clamping required for surgically resection of the coarctation. Abdominal pain may occur during the postoperative period and is presumably due to sudden increases in blood flow to the gastro intestinatlract, Leading to increased vasoactivity.

The incidence of persistent or recurrent systemic hypertension and the survival rate are influenced by the patient's age at the time of surgery. Most of the patients who undergo surgery during childhood are normotensive 5 years later, whereas those who undergo surgery after 40 years of age often manifest persistently stomach per tension.

CYANOTICO NGENITAL

HEART DISEASE

Cyanotic congenital heart diseases characterized by a right to-left intracardiac shunt with as sociatedde creases in pulmonary blood flow and the development of arterial hypoxemia. The magnitude of shunting determines the severity of arterial hypoxemia. Er1'throcl'tosi secondary to chronic arterial hypoxemia results in a risk of thromboembolism, especially when the hematocrit exceeds 70%. Patients with secondary erlthrocytosis may exhibit coagulation defects most likely owing to deficiencies of vitamin K-dependent clotting factors in the liver and defective platelet aggregation. Development of a brain abscess is a major risk in patients with cyanotic congenital heart disease. The onset of a brain

Abscess often mimics a stroke. Survival in the presence of a right-to-left. Tracardiac shunt requires a communication between the hysteric and pulmonary circulations. Tetralogy of Fallot is the prototype of. Most children with, vanotic corrgenital heart disease do these defects not survive to adulthood

without surgical intervention. Principles for the management of a anesthesia are the same for all the cyanotic congenital cardiac defects.

Tetralogy of Fallot

Tetralogy of Fallot, the most common cyanotic congenital heart defect, is characterized, by a large ingle VSD, an aort at hat over rides the right and left ventricles, obstruction to right ventricular out flow (subvalvular, valvular, supravalvular, pulmonary arterial branches), and right ventricular hypertrophy

Several abnormalities may occur in association with tetra logy of

Fallot, including right aortic arch, ASD ("pent logy of Fallot"), and coronary arterial anomalies. Right ventricular hypertrophy

Occurs because the VSD permits continuous exposure of the right ventricle to the high pressure present in the left ventricle.

Right-to-left in tracardiac shunting occurs because of increase

Resistance of flow in the right ventricular out flow, tract, the severity Of which determines the magnitude of the shunt. Because the

resistance of flow across the right ventricular cult flow tract is relatively fixed, changes in system. Rivcascular resistance (drug induced) may affect the magnitude of the shunt.

 I) decreasing systemic vascular resistance in creaser right-to-left intracardiac shunting and accentuate arterial hypoxemia, where as in creases in hysteric vascular resistance(squatting)decrease left-to-right intracardiac shunting with resultant increases in pulrnouary blood flow. Diagnosis Echocardiography's used to establish the diagnosis and

Assess the presence of associate and abnormalities, the level and

Severity of the obstruction to right ventricular out flow, the size of the main pulmonary artery and its branches, and the number and location of the VSDs. Right-to-left shunting through the VSD is visualized by color Doppler imaging, and the severity of the right ventricular outflow tract obstruction can be determined by spectral Doppler measurement.

Cardiac catheterization further confirms the diagnosis and permits confirmation of anatomic and hemodynamic data, including the location and magnitude of the right-to-left shunt, the level and severity of the right ventricular outflow obstruction, the anatomic features of the right ventricular outflow obstruction, the anatomic features of the right ventricular outflow tract and the main pulmonary artery and its branches, and the origin and course of the coronary arteries. Magnetic resonance aging can also provide ruche of this information.

Signs and Symptoms

Most patients with tetra logy of Fallot have cyanosis from birth or beginning during the first year of life. The most common auscultatory finding is an ejection murmur heard along the left sternal border resulting from blood flow across the stenotic pulmonic valve. Congestive heart failure rarely

Develops because the large VSD permits equilibration of intraventricular pressures and cardiac workload. Chest radiographs show evidence of decreasing vascularity, and the heart. is "boot shaped" with an upturned right ventricular apex

and a concave main pulmonary arterial segment. The ECG

is characterized by changes of right axis deviation and right ventricular hypertrophy. Arterial oxygen desideration is present even when breathing l00o/o oxygen (Pao2 usually

< 50 mm Hg). Compensatory eqhropoiesis proportional to the magnitude of the arterial hypoxemia. The Parn2 and arterial pH are usually normal. Squatting is a common feature of children with tetralogy of Fallot .It is speculated that squatting increases the systemic vascular resistance by kinking the large arteries in the inguinal area. The resulting increase in systemic vascular resistanceted to decrease the magnitude of the right-to-left intracardiac shunt, which leads to increased pulmonary blood flow and subsequent improve reprint arterial oxygenate ion.

Hyper cyanotic Attacks Hyper cyanotic attacks are characterized by sudden spells of arterial hypoxemia associated with loosening cyanosis, tachypnea, and, in some instances, loss of consciousnesses, seizures, cerebrovascular accidents, and even death. These attacks can occur without obvious provocation but are often associated with crying or exercise. Their mechanism is not known, but the most likely explanation is

a sudden decrease in pulmonary blood flow due to spasm

of the infundibular cardiac muscle or decreased systemic vascular resistance.

Treatment of hyper cyanotic attacks is influenced by the cause of the pulmonary outflow obstruction. When symptoms reflect a dynamic infundibular obstruction (spasm), appropriate treatment is administration of B-adrenergic antagonists such as esmolol or propranolol. Indeed, chronic oral propranolol therapy is indicated in patients who have recurrent hyper cyanotic attacks caused by spasm of the outflow tract muscle. I f the cause is decreased systemic vascular resistance; treatment is intravenous administration of fluids and/or phenylephrine. Sympathomimetic drugs that display –agonist properties are not selected because they may accentuate the spasm of the infundibular cardiac muscle. Recurrent hyper cyanotic attacks indicate the need for surgical correction of the

Abnormalities associated with tetralogy of Fallot.

These attacks do not occur in adolescents adults. Adults with tetralogy of Fallot manifest dyspnea and limited exercise tolerance. They may also have complications of chronic cyanosis including eqthrocytosis, hyper viscosity, abnormalities of homeostasis, cerebral abscess or stroke, and infective errdocarditis. Cerehrovascular Accident Cerebrovascular accidents are common in children with severe tetralogy of Fallot. Cerebrovascular thrombosis or severe arterial hypoxemia may be the explanation for these adverse responses. Dehydration and polyqthemia may contribute to thrombosis. Hemoglobin concentrations exceeding 20 gl/dL are common in these patents.

Cerebral Abscess A cerebral abscess is suggested by the abrupt onset of headache, fever, and lethargy followed by persistentmes is and the appearance of seizure activity. The most likely cause is arterial seeding into areas of previous cerebral infarction.

Infective Endocarditis Infective endocarditis is a constant danger in patients with tetralogy of Fallot and is associated with a high mortality rate. Antibiotics should be administered to protect against this serious possibility whenever dental or

surgical procedures are planned in these patients.

Treatment

Treatment of tetralogy of Fallot is complete surgical correction

(closure of the VSD with a Dacron patch and relief of right ventricular outflow obstruction by placing a synthetic graft) when patients are extremely young. Infants with pulmonary Artesia undergo Rosella procedures. Without surgery,

mortality exceeds5 0% by 3 years of age .Pulmonic regurgitation due to an incompetent pulmonic valve usually results from surgical correction of the cardiac defects characteristic of tetraiogy of Faliot but poses no major hazard unless the distal pulmonary arteries are hypo plastic, in which case volume overload of the right ventricle secondary to regurgitates blood flow may result. Platelet dysfunction and hypofibrinogenemia are common in these patients and may

Contribute to postoperative bleeding problems. Right-to-left intracardiac shunting often develops through the foramen oval during the postoperative period. Shunting

through the foramen oval acts as a safety valve if the right ventricle is unable to function at the same efficiency as the left ventricle.

In the past, infants underwent one of three palliative procedures to increase pulmonary blood flow. All three palliative procedures in evolved anastomosis of a systemic artery to a pulmonary artery in an oxygenation. These palliative procedures are the Waterston procedure (side-to-side anastomosis of the ascending aorta and the right pulmonary artery), the

Potts operation (side-to-side anastomosis of the descending aorta to the Left pulmonary artery), and the Blalock-Tausig operation (end-to-side anastomosis of the subclavian artery to the pulmonary artery). Often, however, these procedures are associated with long-term complications such as pulmonary hypertension, 1eft ventricular volume overload, and distortion of the pulmonary arterial branches.

منبع : میلر              تاریخ نوشتار : زمستان 92

نویسنده :  زینب السادات شفیع پور     ترم چهارم     ورودی 90       

 دانشکده زینب (ع) لنگرود                 دانشگاه علوم پزشکی گیلان

نویسنده: اسماعیل نیک راه - سه‌شنبه ۱٠ دی ،۱۳٩٢

بنزودیازپین ها

بنزودیازپین های پر کاربرد در حوالی عمل جراحی شامل :دیازپام، میدازولام،لورازپام است.

این دارو ها در میان هوشبرهای داخل وریدی، وضعیت منحصر به فرد دارند.

علاوه بر اثرات مسکن و ارام بخشی،خصوصیات مطلوب فارماکولوژیک انها عبارتند از :

                                  I.            اختلال کسب معلومات جدید(فراموشی وقایع بعدی)بدون تغییر واضح اطلاعات ذخیره شده (فراموشی وقایع قبلی)

                               II.            تضعیف حداقل تهویه یا سیستم قلبی عروقی

                             III.            داشتن محل اثر خاص ماننددارو های ضد تشنجی

                            IV.            بیخطری نسبی،در صورت مصرف بیش از حد

                              V.            نادر بودن اعتیاد یا وابستگی فیزیکی قابل توجه 

                            VI.            مزیت دیگر امکان خنثی کردن سریع اثرات سیستم عصبی مرکزی با اگونیست انتخابی بنزودیازپینی،فلومازنیل می باشد

فارماکولوژی عمومی :

مکانیسم اثر :

بنزودیازپین هااثرات فارماکولوژیک خود را با تشدید باز شدن کانال کلر در اثر نرو ترانسمیتر مهاری گابا اعمال می کنند .

تشدید باز شدن کانال های کلر به هیپرپلاریزاسیون غشای سلولی می انجامد که انها را در برابر تحریک نورونی مقاومتر می سازد .

رسپور بنزودیازپینی تقریبا به طور منحصر به فرد در انتهای عصبی پس سیناپسی در سیستم عصبی مرکزی با بالاترین غلظت در کورتکس مغز قرار دارند .

این پخش اناتومیکی رسپتور ها با در حداقل بودن اثرات این دارو ها خارج از سیستم عصبی مرکزی (حداقل اثرات گردش خونی) سازگار می باشد.

درواقع شیوع وشدت دپرسیون تهویه ای وایجاد فشار خون با بنزودیازپین ها به نظر می رسد کمتر از موارد توام با باربیتورات هایی که برای اینداکشن بیهوشی به کار می روند ،باشد.

میدازولام تقریبا به اندازه ی دو برابر دیازپام تمایل اتصال به رسپتورهای بنزودیازپینی را دارد که با قدرت بیشتر آن مطابقت دارد ،وقتی میدازولام با phخون تماس می یابد دستخوش تغییرساختمانی می شود که این دارویی با حلالیت بالا در چربی که توانایی عبور از سد خونی –مغزی برای رسیدن به سیستم عصبی مرکزی را دارد،تبدیل می کند

فارماکوکینتیک

بنزودیازپدن های باحلالیت بالا در چربی میباشد که منجر به ورود سریع آن هابه سیستم عصبی مرکزی وبه دنبال آن پخش مجدد آنها به مناطق بافتی غیر فعال می شود .

دیازپام تحت متابولیسم کبدی،به متابولیت های فعال (دس متیل دیازپام واکسازپام)تبدیل میشود که ممکن عامل طولانی شدن اثرات این داروها باشد . در عوض متابولیت های میدازولام به نظر می رسد دارای اثرات حداقل یابدون فعالیت فارماکولوژی باشند. نیمه عمر دفعی دیازپام به میزان زیادی بیشتر از میدازولام است که تاکید براحتمال طولانی بودن اثرات سیستم عصبی مرکزی دیازپام در مقایسه با میدازولام دارد.

موارد استفاده بالینی

بنزودیازپین ها برای 1)پیش درمانی دارویی قبل از عمل 2)ایجاد سداسیون وریدی 3)اینداکشن وریدی بیهوشی 4)تضعیف فعالیت تششنجی به کار می رود.

اثرات فراموش زایی،ارام بخشی وتسکینی بنزودیازپین ها،اساس کاربرد این داروها به عنوان پیش درمانی دارویی قبل از عمل می باشد،دیازپامmg)10 (5-یامیدازولام             (1-2/5mg)برای سداسیون حین بی حسی رژیونال مفید می باشد.

میدازولام هنگامی برای تسکین وریدی تجویز میشود ،در مقلیسه با دیازپام ،شروع اثر سریع تر و فراموشی بیشتر را ایجاد می کند . اینداکشن بیهوشی بعد ازتزریق میدازولام سریعتر (حدود80ثانیه)از دیازپام است،اما هنوز هم اهسته تر از زمان به دست امده با باربیتورات ها(حدود 30ثانیه )می باشد ،تجویز قبلی مخدر ها با داروهای قبل از بیهوشی یا به صورت وریدی درست قبل از تزریق بنزودیازپین هاممکن است سرعت اینداکشن

بیهوشی با این داروها را تسریع نماید.

شروع اثر اهسته ودوام اثر طولانی لورازپام مفید بودن این دارو را برای اینداکشن بیهوشی بخصوص زمانی که بیداری سریع ومداوم در انتهای جراحی لازم باشد،محدود میکند .

علیرغم امکان ایجاد اثرات  گردش خون کمتر به نظر نمی رسد ، بنرودیازپین ها مزیتی به باربیتورات ها که برای اینداکشن سریع بیهوشی مصرف می شوند ،داشته باشند بیداری تاخیری یکی از معایب بالقوه استفاده از بنزودیازپین ها جهت اینداکشن بیهوشی می باشد.فلومازنیل(0/2mgوریدی ،هر 60 ثانیه تادوز کلی 1mg)ممکن است برای درمان تاخیری مفید باشد ولی باید به خاطر داشت که طول اثر انتاگونیست (حدود 20 دقیقه )کوتاه بوده وسداسیون مجدد ممکن است اتفاق بیافتد.

تاثیر بنزودیازپین ها به ویژه دیازپام به عنوان داروهای ضد تشنج باتوانایی این داروها برای تشدید اثرات مهاری گابا بخصوص درسیستم لیمبیک سازگار می باشد در واقع دیازپام (0/1mg /kgوریدی)در کاهش فعالیت تشنجی ناشی از از دارو های بی حسی موضعی ،قطع ناگهانی الکل و صرع مداوم مفید است.

بنزودیازپین ها همانند باربیتورات ها جریان خون مغزراکم میکنند.

واکنش های الرژیک نسبت به بنزودیازپین ها به نظر می رسد بی نهایت نادر بوده ویا وجود نداشته باشد

درد حین تجویز دیازپام و ترمبوفلبیت بعد از ان نشانگر حلالیت ضعیف این بنزو دیازپین

در اب می باشد .

ماده حلال الی،گلیکول پروپیلن که برای حل دیازپام لازم است محتمل ترین عامل ایجاد درد حین تزریق عضلانی یا وریدی دارو و نیز جذب غیر قابل پیش بینی دارو بعد از تجویز عضلانی ان می باشد .

میدازولام محلول در اب است که نیاز به حلال ابی را مرتفع ساخته و احتمال تشدید درد ویا جذب غیر قابل پیش بینی بعد از تزریق عضلانی دارو،یادرد حین تزریق داخل وریدی را کاهش می دهد

کتامین

کتامین مشتق فن سیکلیدین می باشدکه ایجاد انستری جداگر می نماید که با شواهد جدایی  تالاموس و سیستم لیبیک بر روی EEGمشخص می شود .

اینداکشن بیهوشی حدود60 ثانیه پس از تزریق وریدی کتامین)  mg\kg 2-1)ودر عرض 2تا 4 دقیقه بعد تزریق عضلانی (5-10mg\kg)ایجاد می شود.

به نظر می رسد که بیماران در یک حالت کاتالپتیک هستند که در ان چشم ها باز مانده و به صورت خیره با نیستاگموس اهسته می باشد.

فراموشی وجود داشته و بی دردی شدید می باشد.

درجات متفاوتی از افزایش تونیسیته و حرکات هدفدار عضلات اسکلتی می تواند بروز کند.

تون عضلات اسکلتی به برقراری راه هوایی کمک می کند،اما برقراری رفلکس های حفاظتی راه هوایی فوقانی در صورت بروز استفراغ بارگورژیتاسیون قابل اعتماد نمی باشد.

تحریک سیستم قلبی عمدتا بعلت تحریک مستقیم جریان خروجی سیستم عصبی سمپاتیک از سیستم عصبی مرکزی با کتامین برای اینداکشن بیهوشی ونگهداری ان در بیماران مبتلا به کمبود حجم مفید است .

این اثرات محرک قلبی در صورت تخلیه کاتکولامین ها ممکن است کم بوده یا وجود نداشته باشد.از ان گذشته تحریک قلبی حاصل از کتامین ممکن است به شکل سوءنیاز به اکسیژن عضله میوکارد در بیماران مبتلا به بیماری ایسکمیک قلبی افزایش دهد.

ترشحات راه هوای با کتامین افزایش پیدا می کند که تاکید بر ارزش استفاده از انتی کو لینرژیک ها در پیش درمانی دارویی قبل از عمل در صورت در نظر گرفتن مصرف این دارو ، می نماید .کاهش مقاومت راه هوایی با تحریک گیرنده سمپاتیک ممکن است در بیماران مبتلا به اسم برونشی مفید باشد.

کتامین گشاد کننده قوی عروق مغزی است و فشار داخل جمجمه رابه طور قابل پیش بینی در بیماران مبتلابه ضایعات فراگیر مغزی بالا می برد. واکنش الرژیک به نظر نمیرسد با تزریق کتامین همراه باشد.

کتامین به شدت محلول در چربی بوده وتحت متابولیسم وسیع کبدی قرار می گیرد.پخش مجدد به مناطق بافتی غیر فعال نظیر باربیتوراتهادر بیداری سریع بیمار بعد ازتجویز کتامین مهم است.

بیهوشی تکراری با کتامین همچنان که در مورد تعویض پانسمان بیماران سوخته عمومیت داردممکن است با احتمال مقاومت به دارو همراه باشدکه باافزایش تدریجی نیاز به دارو جهت ایجاد بیهوشی موفقیت امیز بعدی مشخص می شود.

بیداری ازکتامیت ممکن است باتوهمات بینایی ،شنوایی وحس عمق همراه باشد که ممکن است به صورت هذیان در بیایند شیوع هذیان بیداری ممکن است به 30% برسد که باعث میشود بسیاری از تخصصان بیهوشی از مصرف این دارو اجتناب نمایند.

تجویز بنزودیازپین ها قبل از عمل یا بعد از اینداکشن بیهوشی می تواند شیوع واکنش های بیداری همراه با کتامین را کاهش دهد.

                                                        زینب  سادات شفیع پور   ترم 4 هوشبری

نویسنده: اسماعیل نیک راه - سه‌شنبه ۱٠ دی ،۱۳٩٢

تداخلات دارویی مخدرها

 

تداخلات دارویی می توانند بر اساس دو مکانیسم ، ایجاد شوند : فارما کوکینتیک ( که در آن،یک دارو بر روی غلظت داروی دیگر اثر میگذارد ) و فارما کودینامیک ( که در آن ، یک دارو بر روی تاثیر داروی دیگر اثر میگذارد ). در طب بیهوشی ، اگرچه گاهی تداخلات دارویی فارما کوکینتیک ناخواسته ای نیز بروز میکنند ، ولی تداخلات فارما دینامیک با تقریبا تمامی داروهای بیهوشی رخ داده و برحسب طراحی داروها ایجاد میشوند .

شایع ترین تداخل فارما کوکینتیک در فارما کولوژی بالینی اوپیوئیدها ، هنگامی مشاهده میشود که اوپیوئیدهای داخل وریدی با پروفیل ترکیب میشوند.احتمال می رود به دلیل تغییرات همودینامیکی ناشی از پروپوفول و تاثیر این تغییرات بر روی فرآیندهای فارما کوکینتیک ،غلظت های بالاتری از اوپیوئیدها در هنگام تجویز همزمان آنها با انفوزیون مداوم پروپوفول،حاصل میشوند.مهمترین تداخل فارما کودینامیک مربوط به اوپیوئیدها،تداخل هم افزایی است که در هنگام ترکیب اوپیوئیدها با داروهای رخوت زا رخ میدهد.اوپیوئیدها در صورت ترکیب با هوشبری فرار،حداقل غلظت آلوئولی(MAC  ) هوشبر فرار را به میزان چشمگیری کاهش میدهند.بررسی دقیق داده های مربوط به « کاهش MAC  ناشی از اوپیوئیدها » چندین مفهوم بالینی را آشکار میسازد.نخست آنکه ، اوپیوئیدها به صورت هم افزایی، MAC را کاهش میدهند.دوم آنکه،کاهش MAC بسیار چشمگیر است ( معادل 75 درصد ).سوم آنکه،بیشترین کاهش MAC در سطوح متوسط اوپیوئیدها رخ میدهد ( بدین مفهوم که حتی دوزهای اندک اوپیوئیدها نیز  MAC  را به میزان چشم گیری کاهش میدهند).چهارم آنکه کاهش MAC  کامل نیست ، بدین معنی که اوپیوئیدها هوشبرهای کاملی نیستند.افزودن اوپیوئید مربوطه ، نمیتواند نیاز به تجویز یک هوشبر دیگر را به طور کامل برطرف سازد . پنجم آنکه ، حالت های ترکیبی نامحدودی از اوپیوئیدها و خواب آور ها وجود دارند که MAC مورد نظر را ایجاد خواهند کرد ( این موضوع نشان میدهد که پزشکان باید براساس هدف های بیهوشی و عمل جراحی،بهترین ترکیب را برگزینند) . در هنگام استفاده از اوپیوئیدها به همراه پروپوفول بری هوشبری داخل وریدی تام  TTVA نیز ، تمامی این مفاهیم صدق میکنند.

 

جمعیت های خاص

 

حتی با وجود آنکه کبد ،عضو متابولیکی است که مسئولیت اصلی تغییر شکل زیستی اکثر اوپیوئیدها را برعهده دارد،شدت نارسایی کبدی بطور معمول به حدی نیست که بتواند تاثیری عمده بر فارما کوکینتیک اوپیوئیدها وارد آورد.البته،مرحله فقدان کبدی در جریان پیوند کبد آرتوتوپیک ، یک استثنای مهم برای این قانون کلی قلمداد میشود .در هنگامی که بیمار،فاقد کبد است ، با ادامه تجویز دارو ، غلظت های اوپیوئیدهایی که به متابولیسم کبدی وابسته هستند ، افزایش می یابد.حتی پس از برداشتن بخشی از کبد نیز ، نسبت گلوکورونیدهای مورفین به مورفین افزایش می یابد که بیانگر کاهش سرعت متابولیسم مورفین است . از آنجایی که متابوایسم رمی فنتانیل هیچ ارتباطی با مکانیسم های پاکسازی کبدی ندارد،دفع آن نیز در حین انجام پیوند کبد ، تحت تاثیر قرار نمیگیرد. در بیماران مبتلا به بیماری شدید کبدی ، ملاحظات فارماکودینامیک ممکن است در هنگام درمان با اوپیوئیدها حائز اهمیت باشند.بیماران دچار انسفالوپاتی کبدی ادامه دار،آسیب پذیری خاصی نسبت به اثرات رخوت زایی اوپیوئیدها دارند.در نتیجه ، در این جمعیت از بیمارن،این دسته دارویی باید با احتیاط مورد استفاده قرار گیرد.

 

نارسایی کلیوی

 

نارسایی کلیوی دارای پیامد های بالینی مهمی در هنگام تجویز مورفین و مپریدین است ( به گفتار بعدی پیرامون هر یک از داروهای اوپیوئیدی رجوع کنید).در مورد هم رده های فنتانیل ، نارسایی کلیوی از اهمیت بالینی به مراتب کمتری برخوردار است.متابولیسم رمی فنتانیل ، تحت تاثیر بیماری کلیوی قرار نمیگیرد.مورفین بطور عمده از طریق کنژوگاسیون در کبد متابولیزه میشود ، گلوکورونیدهای محلول در آب حاصله ( یعنی مورفین 3- گلوکورونید M3G و مورفین6- گلوکورونید  M6G توسط کلیه دفع میشوند.کلیه در کنژوگاسیون مورفین نیز نقش داشتهو میتواند حتی تا نیمی از تبدیل آن به  M3G و M6G  را موجب شود. M3G غیر فعال است، ولی M6G، ترکیب ضد دردی است که قدرت آن با قدرت مورفین رقابت میکند.در بیماران دچار نارسایی کلیوی،ممکن است ، سطوح بسیار بالای M6G و تضعیف تنفسی تهدید کننده حیات ایجاد شود.در نتیجه ، در بیمارانی که در آنها مکانیسم های پاکسازی کلیوی دستخوش تغییرات شدیدی شده اند، مورفین ممکن است گزینه مناسبی نباشد.نارسایی کلیوی ، در فارماکولوژی بالینی مپریدین نیز تغییرات چشم گیری را ایجاد می کند . نورمپریدین که متابولیت اصلی مپریدین است ، دارای اثرات ضد درد و اثرات تحریک کننده بر سیستم عصبی مرکزی  CNS است.گستره این اثرات ، از اضطراب و لرزش تا میوکلونوس و تشنج های آشکار متغیر است.از آنجا که این متابولیت های فعال،دارای دفع کلیوی هستند ، مسمومیت CNS ثانویه به تجمع نورمپریدین ، نگرانی مهمی در بیماران دچار نارسایی کلیوی به شمار می آورد.همین نقطه ضعف مپریدین باعث شده است که بسیاری از آیین نامه های دارویی بیمارستانی ، مصرف آن را محدود سازند و یا آن را به طور کل ، از فهرست دارو های مصرفی حذف کنند.

 

جنسیت

 

جنسیت میتواند تاثیر مهمی بر فارماکولوژی  اوپیوئیدها داشته باشد.قدرت مورفین در زنان بیشتر از مردان بوده ، شروع اثر آن در زنان آهسته تر است.برخی از این تفاوت ها ممکن است با عوامل روانی – اجتماعی و هورمونهای گنادی دوره ای در ارتباط باشند.

 

سن

 

افزایش سن ، آشکارا عامل مهمی است که بر فارماکولوژی بالینی اوپیوئیدها تاثیر میگذارد.برای مثال قدرت هم رده های فنتانیل در بیماران مسن ، بیشتر است. میزان پاکسازی و حجم توزیع مرکزی نیز در بیماران مسن تر کاهش می یابد.

با افزایش سن،اگرچه تغییرات فارما کوکینتیک نیز در کاهش دوز داروی مورد نیاز برای بیماران مسن ( بیشتر از 65 سال ) نقض دارند ، ولی علت اصلی این کاهش دوز دارو ، تفاوت های فارما کودینامیک هستند.در بیماران مسن،دوز های رمی فنتانیل باید حداقل 50 درصد یا بیشتر کاهش یابند.در مورد سایر اوپیوئیدها نیز کاهش دوز مشابهی، اقدامی عاقلانه است.

 

چاقی

 

به نظر میرسد پارامترهای فارما کوینتیک اوپیوئیدها ، ارتباط تنگاتنگ تری با توده بدون چربی بدن داشته باشند تا با کل وزن بدن. به لحاظ کاربردی ، این امر بدان معنی است که بیماران دچار چاقی بیمار گونه،به یقین به دوز بالاتری در مقایسه با بیماران لاغز نیاز دارند تا همان غلظت هدف در بدن آنها فراهم آید ، ولی دوز بالاتر مورد نیاز در بیماران بسیار چاق ، به اندازه ای نیست که از کل وزن بدن آنها بر می آید.برای مثال ، در هنگام تعیین دوز بر اساس کل وزن بدن TBW  ، غلظت رمی فنتانیل در جایگاه اثر دارو،به مراتب بالاتر از غلظت آن در هنگامی است که محاسبه دوز دارو ، بر اساس توده بدون چربی بدن  LBM صورت میگیرد.در نقطه مقابل،در بیماران لاغر ، روش های تعیین دوز بر مبنای  TBW  و LBM  سبب ایجاد غلظت های مشابهی می شوند.احتمال می رود همین مفاهیم در مورد سایر اوپیوئیدها نیز صدق کنند..

 

ویژگی های منحصر به فرد هر یک  از اوپیوئیدها

 

کدئین

 

کدئین با وجود آنکه در حین عمل جراحی به طور رایج مورد استفاده قرار نمیگیرد ، از اهمیت خاصی در بین اوپیوئیدها برخوردار است ، زیرا تغییرات ظریف فارما کولوژنومی کاملا شناخته شده ای با آن در ارتباط هستند.کدئین در عمل ، یک پیش دارو است ، ترکیب فعال مربوطه ، مورفین است ( بخشی از ) کدئین از طریق « اُ- متیلاسیون » به مورفین متابولیزه می شود ، که این فرآیند متابولیک ، با واسطه ایزوفرم  CYP2D6 میکروزومی کبدی انجام میگیرد.انتظار نمیرود بیمارانی که به دلیل حذف شدگی ها،جابه جایی در چارچوب ، یا جهش های پیرایشی فاقد CYP2D6 هستند (یعنی حدود 10 درصد از جمعیت سفیدپوستان ) و یا بیمارانی که CYP2D6 در آنها مهار شده است ( مانند بیمارانی که کینیدین مصرف میکنند ) از مصرف کدئین منفعتی ببرند ، هرچند که نسبت به مورفین ، پاسخی طبیعی را بروز میدهند.

 

مورفین

 

مورفین ، اوپیوئید پیشگونه ای است که تمامی رقبای جدید ، با آن مقایسه میشوند.هیچ شواهد و مدارکی وجود ندارد که نشان دهد هیچ اوپیوئید صتاعی دیگری ، در کنترل درد موثر تر از مورفین طبیعی است.اگر بدلیل آزاد سازی هیستامین و هیپوتانسیون ناشی از آن نبود ، فنتانیل نمی توانست به عنوان پرمصرف ترین اوپوئید در حین اعمال جراحی ، جایگزین مورفین شود.شروع اثر مورفین،آهسته است.pKa مورفین ، سبب میشود که این دارو در pH فیزیولوژیک ، بطور تقریبا کامل یونیزه باشد.این ویژگی ، به همراه حلالیت پایین آن در چربی ، سبب طولانی شدن تاخیر زمانی مورفین تا رسیدن به حداکثر اثر می شود ، مورفین به آهستگی به داخل سیستم عصبی مرکزی نفوذ می کند.این ویژگی ، هم مزایا و هم معایبی دارد.طولانی بودن تاخیر زمانی مورفین تا رسیدن به حداکثر اثر ، بدین معنی است که مورفین با احتمال کمتری میتواند در مقایسه با اوپیوئیدهای سریع الاثرتر ، و پس از تجویز دوز های معمول ضد درد به صورت سرشار ، سبب تضعبف تنفسی حاد میشود.از سوی دیگر ، آهسته بودن شروع اثر آن ، بدین معنی است که احتمال بیشتری وجود دارد که پزشکان به غلط ، دوزهای متعدد مورفین را در بیمارانی که درد شدیدی را تحمل میکنند ، «انباشته کنند» و بدین ترتیب ، احتمال « عبور از محدوده » سمی را پدید آورند.در مورد متابولیت فعال مورفین یعنی M6G  ، تکات مهمی وجود دارد.اگرچه تبدیل به M6G ، مسئول فقط 10 درصد از متابولیسم مورفین است ، ولی M6G  میتواند حتی در بیمارانی که درارای عملکرد کلیوی طبیعی هستند نیز ، به ویژه در مصرف بلند مدت تر ، در ایجاد اثرات ضد درد مورفین نقش داشته باشد.به دلیل بالا بودن نسبت استخراج کبدی مورفین ، فراهم زیستی مورفینی که به صورت خوراکی تجویز میشود ، به میزان چشم گیری کمتر از فراهم زیستی تزریق غیر خوراکی  آن است . اثر گذر اول کبدی در هنگام تجویز مورفین خوراکی ، سبب ایجاد سطوح بالای M6G میشود.در حقیقت ، M6G  ممکن است ترکیب فعال اصلی در هنگام تجویز مورفین به صورت خوراکی باشد.همانطور که در بخش « نارسایی کلیوی » ذکر شد ، تجمع  M6G  تا سطوح بالقوه سمی در بیماران دیالیزی ، از نکات مهم دیگر مربوط به این متابولیت فعال است .

 

فنتانیل

 

فنتانیل را شاید بتوان مهمترین اوپیوئید مورد استفاده در طب بیهوشی دانست.از جنبه های منحصر به فرد کاربرد بالینی فنتانیل،این است که میتوان آنرا به شیوه های متعددی تحویل داد. فنتانیل را علاوه بر روش داخلی وریدی ، میتوان به روش های پوستی ، مخاطی ، داخلی بینی ، و داخل ریوی نیز تحویل داد.تحویل فنتانیل سیترات از طریق مخاط دهان (OTFC) ، سبب میشود که در مقایسه با بلعیدن همان دوز ، حداکثر سطح دارو سریع تر حاصل آید.اجتناب از گذر اول ، سبب میشود که فراهم زیستی به مراتب بالاتری ایجاد شود.سریع بودن شروع اثر و غیر تهاجمی بودن OTFC  ، آنرا به یک درمان موفق برای دردهای عمقی بیماران سرطانی که در آنها تحمل نسبت به اوپیوئیدها ایجاد شده است ( اغلب به همراه چسب پوستی فنتانیل ) ، تبدیل کرده است.

 

آلفنتانیل

 

آلفنتانیل نخستین اوپیوئیدی بود که به طور تقریبا انحصاری ، از طریق انفزیون مداوم تجویز شد.در ابتدا پیش بینی میشود اثر آلفنتانیل به دلیل نیمه عمر انتهایی به نسبت کوتاهی که  دارد ، به سرعت پس از پایان یافتن انفزیون مداوم آن ، برطرف شود.پیشرفت های بعدی در نظریه فارماکوکینتیک یعنی (CSHT) نشان دادندکه این موضوع صحیح نیست.با این حال آلفنتانیل، در حقیقت پس از تزریق یک دوز واحد سرشار، دارویی کوتاه اقر است ، زیرا « کسر انتشار » آن بالا است ، غلظت این دارو به سرعت در جایگاه اثر ، به حداکثر خود میرسد و سپس شروع به کاهش میکند ( به گفتار قبلی تحت عنوان « فارما کوکینتیک » رجوع کنید ). آلفنتانیل نشان میدهد یک دارو چگونه میتواند بسته به روش تجویز آن ( یعنی تزریق سرشار در مقایسه با انفزیون مداوم ) ، وضعیت های فارماکوکینتیک متفاوتی را نشان دهد.متابولیسم آلفنتانیل توسط کبد حتی ممکن است بیشتر از فنتانیل و سوفنتانیل ، غیر قابل پیش بینی باشد ، زیرا CYP3A4  کبدی ( یعنی همان آنزیم اصلی که مسئولیت تغییر شکل زیستی آلفنتانیل را بر عهده دارد ) ، در بین افراد مختلف ، بسیار متغیر است.

 

سوفنتانیل

 

ویژگی متمایز سوفنتانیل ، این است که قوی ترین اوپیوئیدی است که در طب بیهوشی بطور رایج مورد استفاده قرار میگیرد . از آنجایی که سوفنتانیل به صورت ذاتی ، اثربخشی بیشتری درگیرنده اوپیوئیدی دارد ، دوزهای مطلق مصرفی ، در مقایسه با سایر دارو هایی که قدرت کمتری دارند ، به مراتب کمتر هستند ( برای مثال ، دوزهایی 1000 برابر کمتر از دوزهای مورفین ).

 

رمی فنتانیل

 

رمی فنتانیل نمونه پیشگونه ای از اینکه چگونه میتوان با طراحی مولکول های دارای روابط تخصصی بین ساختمان و فعالیت ( یا بین ساختمان و متابولیسم ) ، به اهداف بالینی خاصی دست یافت.با از دست رفتن فعالیت آگونیستی گیرنده میوی رمی فنتانیل در اثر هیدرولیز استری ، یک اوپیوئید بسیار کوتاه اثر حاصل میشود. نیازی که احساس میشد هنوز برآورده نشده است و سبب ابداع رمی فنتانیل شد ، دستیابی به اوپیوئیدی بود که شروع اثر آن ، سریع باشد ، به طوری که بتوان برحسب نیاز ، دوز دارو را افزایشو کاهش داد تا نیازهای دینامیک بیماران در شرایط به سرعت متغیر بیهوشی و جراحی،برآورده شوند.نیمه عمر حساس به رفتار رمی فنتانیل در مقایسه با هم رده های فنتانیل که هم اکنون به بازار عرضه میشوند ، کوتاه و در محدوده حدود 5 دقیقه است.از نظر فارما کودینامیک ، تاخیر زمانی رمی فنتانیل  تا رسیدن به حداکثر اثر،همانند آلفنتانیل کوتاه بوده ، و قدرت آن اندکی کمتر از قدرت فنتانیل است.نقش رمی فنتانیل در طب بیهوشی معاصر ، امروزه کم و بیش به خوبی مشخص شده است.احتمال میرود رمی فنتانیل بیشتر برای موقعیت هایی مناسب باشد که در آنها ، بتوان از وضعیت فارما کوکینتیک پاسخ گو بودن آن ، بهره برداری کرد(برای مثال هنگامی که هوش آوری سریع مد نظر باشد،نیاز بیمار به هوشبر به سرعت نوسان پیدا کند ، تنظیم اوپیوئید دشوار یا غیر قابل پیش بینی باشد ، خطر بالایی برای افزایش بیش از حد دوز اوپیوئید وجود داشته باشد ، یا هنگامی که تکنیک اوپیوئید وجود داشته باشد ، یا هنگامیکه تکنیک اوپیوئید « دوز بالا » مفید بوده ولی قرار نباشد بیمار پس از عمل جراحی ، تحت تهویه مکانیکی قرار گیرد.رایج ترین کاربرد بالینی رمی فنتانیل،انجام TIVA به همراه پروپوفول است ، ضمن آنکه دوز سرشار آن بطور رایج هنگامی تجویز میشود که فقط دوره بسیار کوتاهی از اثر اوپیوئید و سپس هوش آوری سریع مد نظر باشد ( برای مثال جهت آماده شدن برای تزریق بی حس کننده های موضعی در حین مراقبت های بیهوشی پایش شده.

 

کاربرد بالینی

 

اوپیوئیدها در قریب به تمامی عرصه های طب بیهوشی ، نقش حیاتی را ایفا میکنند.اوپیوئید ها در درمان درد پس از عمل جراحی ، اهمیت اساسی دارند ، در حالی که در اکثر وضعیت های دیگر طب حوالی عمل جراحی ، ترکیبات درمانی کمکی هستند که به همراه داروهای دیگری مورد استفاده قرار میگیرند.

 

اندیکاسیون های بالینی رایج

 

بی دردی پس از عمل جراحی،قدیمی ترین اندیکاسیون درمان با اوپیوئیدها در طب بیهوشی است.شاید بتوان گفت در دوران معاصر ، تجویز اوپیوئیدها توسط ابزارهای « بی دردی تحت کنترل بیمار » (PCA) ، رایج ترین روش تحویل این دارو ها است.در سال های اخیر ، اوپیوئیدها پس از عمل جراحی بطور فزاینده ای با ضد دردهای مختلف دیگر مانند داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDs) ترکیب میشوند تا کارایی و ایمنی آنها افزایش یابد.رخوت زا ، اغلب به وسیله پمپ های مجهز به سیستم « انفزیون تحت کنترل هدف » (TCI)،تحویل میشوند.مزیت آشکار این شیوه (شاید نسبت با سایر شیوه ها ) آن است که سلامت بیمار در اوایل دوره پس از عمل جراحی افزایش می یابد ، که خود شامل تهوع و استفراغ کمتر و اغلب  احساس سرخوشی (شنگولی ) است.

 

انتخاب و تجویز منطقی داروها

 

در هنگام تدوین یک مبنای علمی جهت انتخاب منطقی اوپیوئیدها ، ملاحظات فارماکوکینتیک بسیار مهم هستند.در حقیقت،آگونیست های میو (اوپیوئیدها) را میتوان داروهایی دانست که از نظر فارما مودینامیک،معادل یکدیگر بوده ولی دارای تفاوت های فارما کوکینتیک مهمی هستند.به عبارت دیگر، چنانچه غلظت های معادلی از آگونیست های میو ( از نظر قدرت )فراهم آید،تمامی آنها در اصل دارای کارایی یکسانی هستند،ولی از نظر رفتار فارما کوکینتیک با یکدیگر تفاوت دارند.بنابراین،پزشکان برای انتخاب منطقی یک آگونیست اوپیوئیدی میو بجای آگونیست دیگر ، باید وضعیت زمانی مطلوب اثر دارویی را شناسایی کرده و سپس اوپیوئیدی را برگزیند که به آنان امکان دهد به بهترین نحو ممکن به آن اثر دارویی دست یابند ( البته با در نظر گرفتن محدودیت های آشکاری مانند مسائل دارویی –اقتصادی).

در هنگام انتخاب اوپیوئید مناسب ، باید به برخی پرسش های مهم از جمله پرسش های زیر پاسخ داد : اثر اوپیوئیدی داخواه باید با په سرعتی  حاصل آید ؟ اثر اوپیوئیدی مورد نظر تا چه مدتی باید حفظ شود ؟ از بین رفتن سریع حالت رخوت یا تضعیف تهویه ای ناشی از اوپیوئید ، چفدر حیاتی است.(برای مثال ، آیا بیمار پس از عمل جراحی ، تحت تهویه مکانیکی قرار خواهد گرفت)؟آیا توانایی افزایش دادن و کاهش دادن سریع سطح اوپیوئید در حین بیهوشی اهمیت حیاتی دارد ؟ تمامی این پرسش ها، با وضعیت بهینه زمانی اثر اوپیوئیدی در ارتباط هستند.با استفاده از مفاهیم فارما کوکینتیک ، میتوان این پرسش ها را پاسخ داد.به عنوان مثال ، هنگامی که لازم باشد دوره کوتاهی از اثر اوپیوئیدی فراهم آمده و سپس به سرعت برطرف شود ( برای مثال ، فراهم آوردن بی حسی جهت بلوک خلف کره چشم )، ممکن است تجویز یک دوز سرشار رمی فنتانیل یا آلفتانیل بهتر باشد.هنگامی که لازم باشد اثر اوپیوئیدی به مدتی طولانی ادامه یابد ، مانند هنگامیکه درد شدیدی پس از عمل جراحی وجود خواهد داشت و با هتگامیکه تراشه ، در حالت لوله گذاری باقی خواهند ماند ، انفوزیون فنتانیل ، گزینه ای منطقی است.اگر لازم باشد بیمار ، در مدت زمان کوتاهی پس از پایان یافتن عمل جراحی ، هوشیار و آگاه باشد (برای مثال ، در هنگام کرانیوتومی که در آن ، جراحان امیدوار هستند بلافاصله پس از عمل جراحی ، یک معاینه عصبی را در همان اتاق عمل انجام دهند)،انقوزیون رمی فنتانیل مفید خواهد بود.به علاوه ، تدوین یک راهبرد تجویز منطقی ، مستلزم بکارگیری صحیح اصول فارماکوکینتیک است.یکی از اهداف مهم هر طرح تعیین دوز ، همانا رسیدن به سطح ثابتی از تاثیر اوپیوئید و حفظ آن است.امروزه،برای دست یابی به غلظتی ثابت در جایگاه اثر ، اوپیوئید اغلب به روش انفوزیون مداوم تجویز میشوند. این امر به طور فزاینده ای از طریق بکار گیری فن آوری TCI تحقق می یابد ، که خود مستلزم آن است که پزشکان با مدل فارما کوکینتیک مناسب برای اوپیوئید مورد نظر آشنا باشند . هنگامیکه که چنین سیستم هایی در دسترس نباشد ، پزشکان باید به خاطر داشته باشند که قبل از تجویز انفوزیون ، باید دوز سرشار تجویز شود تا وضعیتی نزدیک به وضعیت ثابت ، در زمان مناسب حاصل شود

پروا فیض اللهی  ترم چهارم ورودی 90
دانشکده زینب (ع) لنگرود
دانشگاه علوم پزشکی گیلان
منبع : کتاب هوشبری میلر تاریخ نوشتار : زمستان 92

 

نویسنده: اسماعیل نیک راه - سه‌شنبه ۱٤ آبان ،۱۳٩٢

                           به نام خدا

 هوشبرهای استنشاقی

نایتروس اکساید:

گاز نیتروس اکساید اولین بار توسط جوزف پریستلی کشف شد اما دیوی برای اولین بار 

به خاصیت آنالژزیک آن پی برد . نایتروس اکساید برای اولین بار برای کاهش درد دندان به 

کار برده شد که بعد توسط دیوی در انستیتو پنوماتیک بریستول به کار رفت که درآنجا 

خاصیت یوفوریک آن نیز مشاهده شد. از نایتروس اکساید به عنوان رفع درد در اعمال

 جراحی استفاده می شد . بعد ها ولز مشاهده کرد که نایتروس اکساید علاوه بر 

خاصیت آنالژزیک خاصیت هایپنوتیک هم دارد . نایتروس اکساید در دمای محیط بصورت 

گازی وجود دارد با این حال در فشارهای بالاتر به مایع تبدیل می شود. سایر 

هوشبرهای استنشاقی در دمای محیط بصورت مایع می باشند.

هالوتان:

هالوتان در سال 1959 وارد پراکتیس بالینی شد و به سرعت مصرف آن رواج یافت . 

هالوتان چندین مزیت نسبت به هوشبرهای قدیمی تر داشت . شامل: عدم قابلیت 

اشتعال,بوی مطبوع,سمیت کمتر ارگان ها و خواص فارماکوکینتیک که امکان القا 

و امرجنس سریع تر از بیهوشی در مقایسه با اتر فراهم میکرد . متاسفانه بعد از 

گذشت 6سال از مصرف آن گزارشاتی مبنی بر نکروز فولمینانت کبدی به دنبال 

بیهوشی با هالوتان در بیمارانی که سایر علل آسیب کبدی در ایشان مشهود نبود 

عنوان شد همچنین هالوتان میوکارد را نسبت به اثرات دیس ریتمی زای کاتکولامین ها 

حساس میکند.

ایزوفلوران:

ایزوفلوران سبب دیس ریتمی قلبی نمیشود ازآنجا که ایزوفلوران مانن هالوتان و 

انفلوران به سرعت متابولیزه نمیشود , لذا با سمیت کمتری همراه است . ایزوفلوران 

امکان بیهوشی جراحی با شروع فوری و بیداری سریع تر را در مقایسه با اسلافش 

امکان پذیر میسازد.

مکانیسم عمل:

عملکرد هوشبرهای استنشاقی ممکن است در سطوح متعدد ساختار بیولوژیک 

قابل شرح باشد از جمله محل اثر آنها در داخل سیستم عصبی مرکزی, مولکول هایی 

که با این هوشبرها فعل و انفعال پیدا می کنند و طبیعت این فعل و انفعال بیولوژیکی .

 اما هیچ تعریف مستقل و مورد پذیرشی وجود ندارد که شرح دهنده ی چگونگی ایجاد

 وضعیت بیهوشی توسط آنها باشد.

 

 

ویژگی های قابل اندازه گیری:

ویژگی های یونیورسال و قابل اندازه گیری همه ی هوشبرهای استنشاقی 

عبارتند از : ایجاد بی حرکتی و اثرات فراموش آور. بی حرکتی به وسیله ی حداقل

غلظت آلوئولار(MAC) یک هوشبر برای سرکوب حرکت در پاسخ به برش جراحی 

در 50درصد بیماران اطلاق میشود . با این حال ارزیابی بود یا نبود فراموشی یا آگاهی 

در حین عمل دشوار است. اگرچه آنالژزی یک جز از وضعیت بیهوشی است . ولی 

نمی توان آن را در یک فرد بی حرکت که قادر به یاد آوری نیست اندازه گرفت. معیارهای 

جایگزین قابل اندازه گیری به جای درد ( ضربان قلب یا فشارخون افزایش یافته) این 

احتمال را مطرح میکند که هوشبرهای استنشاقی در غلضت های پایین اثرات 

هایپرآنالژزیک (تقویت کننده ی درد) دارند . شلی عضلات اسکلتی یک اثر مرکزی 

شایع ولی نه یونیورسال هوشبرهای استنشاقی است. در نقطه ی مقابل 

نایتروس اکساید سبب افزایش تون عضلات اسکلتی میشود.

بی حرکتی:

هوشبرهای استنشاقی قوی عمدتا با اثر بروی طناب نخاعی سبب بی حرکتی میشوند . 

این قضیه با تعیین MAC در حیوانات دسربره شده , اثبات شده است . مطالعه روی 

جوندگان این احتمال را مطرح کرده است که نایتروس اکساید سبب فعال شدن مسیر 

های نورادرنژیک نزولی میشود که از منطقه ماده ی خاکستری اطراف بطنی ساقه ی مغز

 منشا میگیرند که به نوبه خود سبب مهار ورودی نوسی سپتیو در شاخ خلفی 

طناب نخاعی میگردد.

دپرشن سیستم عصبی مرکزی و کانال های یونی:

هوشبرهای استنشاقی سبب دپرشن سیستم عصبی مرکزی به واسطه اثر بر روی 

کانال های یونی میشود. این کانال ها مسئول رفتار الکتریکی سیستم عصبی میباشند . 

هوشبرهای استنشاقی احتمالا به وسیله ی تقویت عملکرد کانال های یونی مهاری و

 بلوک کردن عملکرد کانال های یونی تحریکی سبب ایجاد آنستزی میشوند. تقویت

 عملکرد کانال های یونی مهاری منجر به هایپرپولاریزاسیون نورون ها میشود .

 هایپرپولاریزاسیون زمانی رخ میدهد که آنیون های کلر از طریق رسپتور های گلایسین 

یا رسپتورهای گاما آمینو بوتیریک اسید نوع A وارد نورون ها میشوند یا زمانی که جریان 

رو به خارج کاتیون پتاسیم از طریق کانال های یونی پتاسیم به سمت خارج نورون رخ 

میدهد نیز هایپر پولاریزاسیون مشاهده خواهد شد. بلوک عملکرد کانال های یونی 

تحریکی مانع از دپولاریزاسیون نورون ها به وسیله ی ممانعت از پاساژ یون های مثبت 

به داخل نورون میگردد . هوشبرها همچنین میتوانند بر رهایی نوروترانسمیتر ها اثر 

بگذارند و این اثر ممکن است تا حدودی توسط کانال های یونی که رهایی نوروترانسمیتر 

هارا تنظیم میکند واسطه گری شود.

 

 

 

قدرت نسبی هوشبرهای استنشاقی :

شایع ترین مقایسه از لحاظ قدرت نسبی بین هوشبرهای استنشاقی با استفاده 

از دوز لازم برای سرکوب حرکت در 50درصد بیماران در پاسخ به برش جراحی صورت 

میگیرد این دوز تحت عنوان MAC  شناخته میشود ازآنجا که انحراف معیار 

MAC حدودا 10درصد است لذا 95درصد بیماران در پاسخ برش جراحی درصورت بکارگیری 

هوشبر در غلظت 1/2 MAC نباید حرکت کنند و اگر هوشبر استنشاقی تا 1/3MAC 

افزایش یابد 99% بیماران در پاسخ به برش جراحی نباید حرکت کنند MAC تحت تاثیر 

چندین متغیر است ولی جنسیت یا مدت زمان جراحی و بیهوشیMACرا تغییر نمیدهند. 

MAC این امکان را فراهم میکند تا قدرت هوشبرها با یکدیگر مقایسه شود برای مثال

 1.15% ایزو فلوران از لحاظ پیشگیری از حرکت در پاسخ به برش جراحی در بیماران

 همسن و با دمای بدن یکسان معادل دس فلوران 6% اثر میکند . نکته ی قابل توجه آن

 است که میزان MAC برای هوشبرهای استنشاقی مختلف additive است . 

برای مثال 0/5MAC نایتروس اکساید همراه با 0/5MAC  ایزوفلوران اثرش معادل 1MAC از

 هرکدام از هوشبرهای استنشاقی از لحاظ پیشگیری از حرکت در پاسخ به برش جراحی 

است (بازتابی از مهار پاسخ های رفلکسی القا شده توسط هوشبرها در سطح 

طناب نخاعی میباشد). غلظت هوشبر در مغز که جهت پیشگیری از حرکت در پاسخ به 

برش جراحی مورد نیاز است به نظر بیشتر از میزان MAC میباشد . 

فارماکوکینتیک هوشبرهای استنشاقی :

فارماکوکنتیک هوشبرهای استنشاقی , برداشت(جذب) هوشبرها از آلوئول ها به 

داخل سیرکولیشن سیستمیک, توزیع هوشبر در بدن و نهایتا حذف توسط ریدها یا 

متابولیسم عمدتا کبدی هوشبرهارا توصیف میکند. با کنترل فشار نسبی دمی (PI) 

مانند غلظت (%) وقتی فاز گازی مورد نظر است یک هوشبر استنشاقی یک گرادیان 

ایجاد میشود بنابراین هوشبر از ماشین بیهوشی به محل اثرش,مغز میرسد . هدف 

اصلی بیهوشی استنشاقی دست یابی به فشار نسبی اپتیمال و ثابت هوشبر در

 مغز است. مغز و تمامی بافت های دیگر با فشار نسبی هوشبر استنشاقی که توسط 

خون شریانی (Pa) به آنهامیرسد به تعلدل میرسند . به طور مشابه خون نیز با فشار 

نسبی آلوئولار(PA) هوشبر به تعدل میرسد . حفظ PA ثابت و اپتیمال یک متد 

غیر مستقیم ولی مفید جهت کنترل Pbr است . PA یک هوشبر استنشاقی

 آینهPbr است و به همین خاطر است که PA  به عنوان اندکسی از عمق بیهوشی 

بازتابی از ریت القا و ریکاوری از بیهوشی و به عنوان معیاری از برابری قدرت هوشبرها 

قابل استفاده است . 

 

 

 

عوامل تعیین کننده ی فشار نسبی آلوئولار:

PA و نهایتا Pbr هوشبر استنشاقی توسط ورودی دارو به آلوئول ها منهای برداشت

 دارو از آلوئول ها به داخل شریان پولمونری تعیین میشود ورودی هوشبر استنشاقی 

وابسته است به PI , تهویه آلوئولار و خصوصیات سیستم تنفسی بیهوشی , برداشت 

هوشبر استنشاقی وابسته است به میزان حلالیت دارو, به میزان حلالیت دارو ,

 برون ده قلبیCO و تفاوت فشار نسبی شریانی- وریدی . این 6عامل همراه یکدیگر 

عمل کرده و PA را تعیین میکند. متابولیسم و از دست رفتن جلدی هوشبر استنشاقی

 PA را طی القا و نگهداری بیهوشی به طور قابل توجه تغییر نمی دهند.

حلالیت:

حلالیت هوشبرهای استنشاقی در خون و بافت با ضریب تفکیک بیان می شود. 

ضریب تفکیک یک کسر توزیع است که بیان میکند چگونه هوشبر استنشاقی بین دو فاز

 تعادل توزیع می شود(وقتی فشارهای نسبی مشابه باشند). هوشبر استنشاقی 

در خون برابر با 10 یعنی غلظت هوشبر استنشاقی در خون برابر با 10 و در گاز آلوئولار 

برابر با 1 است وقتی فشارهای نسبی هوشبر در این فاز مشابه باشد. ضرایب تفکیک 

وابسته به دما هستند. برای مثال وقتی دمای مایع کاهش پیدا کرده باشد.حلالیت یک 

گاز در مایع افزایش میابد ضرایب تفکیک به طور ثابت برای دمای C37 فرض میشوند 

مگر آن که دمای دیگری بطور مشخص عنوان شده باشد.

ضریب تفکیک خون- گاز:

حلالیت بالا در خون به این معنی است که مقدار زیادی از هوشبر استنشاقی قبل از 

برقراری تعادل با فاز گازی باید در خون حل گردد( به عبارت دیگر برداشت گردد).خون را 

می توان یک منبع ذخیره غیر فعال از لحاظ فارماکولوژیک در نظر گرفت که سایز این منبع

 بر اساس حلالیت هوشبرها در خون تغییر می گردد.وقتی ضریب تفکیک خون-گاز بالا 

باشد مقدار زیادی از هوشبر باید در خون حل شود تا نهایتا Pa باPA به تعادل برسد. از

 لحاظ بالینی اثر حلالیت بالای هوشبر در خون به ریت افزایشPA تا حدی به وسیله

 افزایش در PI قابل جبران کردن است. وقتی حلالیت هوشبر در خون پایین است تنها 

مقادیر حداقلی از هوشبر باید در خون وارد شود تا به مرحله تعادل برسد بنابر این ریت 

افزایش PA و همینطور Pa و Pbr سریع است.

ضرایب تفکیک بافت-خون:

ضرایب تفکیک بافت – خون تعیین کننده زمان لازم برای ایجاد تعادل بین بافت و Pa 

می باشد. این زمان با محاسبه یک ثابت زمانی برای هر بافت قابل پیش بینی است

(ثابت زمانی یعنی مقداری از هوشبر استنشاقی که در بافت قابل حل است تقسیم

 بر جریان خون بافتی). ضریب تفکیک مغز – خون برای یک هوشبر تیخیری مثل ایزوفلوران

 منجر به ثابت زمانی در حدود 4-3 دقیقه می شود. تعادل کامل هر بافتی، من جمله مغز،

 با Pa نیازمند حداقل 3 ثابت زمانی است. این قضیه علت منطقی ثابت نگاه داشتن 

PA این هوشبر تبخیری برای 15-10 دقیقه قبل از آن که فرض کنیم Pbr برابر باPA شده 

است، می باشد. ثابت های زمانی برای هوشبرهای کتر محلول مانند نیتروس اکساید، 

دس فلوران و سوو فلوران حدودا 2 دقیقه است و تعادل کامل تقریبا ظرف 6 دقیقه ای ایجاد

 می شود(یعنی سه ثابت زمانی).

برون ده قلبی:

CO از طریق حمل هوشبر در مقادیر زیاد یا کم از آلوئول ، بر روی پروسه برداشت اثر 

گذاشته و میزان هوشبر برداشت شده به داخل خون شریان پولمونری را تغییر داده و

 نهایتا بر روی PA اثر میگذارد.CO بالا (مثلا در زمان ترس) سبب برداشت سریع تر هوشبر 

شده بنابراین ریت افزایش PA و ریت القا بیهوشی آهسته خواهد شد. برون ده قلبی

 پایین ( برای مثال شوک) سبب تسریع در ریت افزایش PA شده زیرا برداشت هوشبر

 کمتری به داخل خون اتفاق می افتد. یک مثال بالینی شایع از یک فرآیند عبارت است 

از این که القا بیهوشی در بیماران ئچار شوک سریع است.

تغییرات دیواره قفس سینه:

هوشبرهای استنشاقی سبب تغییرات ساختاری در دیواره قفسه صدری شده که

 می تواند بر مکانیک تهویه اثر گذارد. جابجایی دیافراگم به سمت سفالاد و حرکت رو 

به داخل قفسه صدری به علت تقویت فعالیت عضلات بازدمی اتفاق می افتد و نتیجه 

نهایی این وضعیت کاهش ظرفیت باقی مانده عملی است. آتلکتازی با تمایل بیشتر در 

نواحی وابسته ریه رخ داده و در صورت تهویه خود به خودی با وسعت بیشتری رخ میدهد.

 فایزه علیدوست      ترم چهارم ورودی 90     دانشکده زینب لنگرود 

دانشگاه علوم پزشکی گیلان  منبع : کتاب هوشبری میلر     تاریخ انتشار : پاییز 92

 

نویسنده: اسماعیل نیک راه - پنجشنبه ٢ آبان ،۱۳٩٢

پروپوفول
پروپوفول احتمالا رایج ترین داروی بیهوشی است که جهت القای بیهوشی تجویز می گردد.علاوه بر این،پروپوفول طی نگهداری بیهوشی نیز استفاده می شود.
پروپوفول یک آلکیل فنول با خصوصیات خواب آوری می باشد که از نظر شیمیایی با سایر گروه های هوشبرهای داخل وریدی متفاوت است.این دارو در محلول های آبی قابل حل نمی باشد و به همین جهت به شکل یک امولوسیون حاوی 10% روغن سویا،25/2 % گلیسرول و 2/1 %لسیتین (جزء اصلی قطعه فسفاتید زرده تخم مرغ)فرموله شده است.از آنجایی که پروپوفول در دسترس دارای فرمول خاصی است که به باکتری ها اجازه رشد در خود را می دهد،بنابراین رعایت تکنیک استریل مناسب،اهمیت ویژه ای دارد.با وجودی که مواد مختلفی از قبیل اتیلنه دیامینه تترااستیک اسید(mg/mL 05/0)،متابی سولفیت(mg/mL 25/0)، و یا بنزیل الکل(mg/mL 1) توسط سازندگان مختلف جهت جلوگیری از رشد باکتری ها به امولوسیون اضافه می شود،محلول ها باید در حداقل زمان ممکن و یا حداقل 6 ساعت پس از باز کردن ویال مصرف شوند.محلول های پروپوفول ظاهری سفیدو شیری رنگ دارند و کمی چسبنده می باشند.از آنجایی که امولوسیون پروپوفول حاوی لسیتین زرده تخم مرغ می باشد،می تواند در بیماران مستعد،واکنش های آلرژیک ایجاد می کند.اضافه کردن متابی سولفیت در یکی از انواع فرمولاسیون ها،نگرانی ها را در رابطه با استفاده از آن در بیمارانی که مجاری هوایی واکنشی داشته و بیماران مبتلا به آلرژی نسبت به سولفیت،افزایش داده است.
_فارماکوکینتیک:  
                  پروپوفول به سرعت در کبد متابولیزه می شود و متابولیت های محلول در آبی تولید می کند که به نظر غیرفعال می باشند و از طریق کلیه ها دفع می شوند.کلیرانس پلاسمایی این دارو بالا بوده،به طوری که از جریان خون کبدی پیشی می گیرد.احتمالا ریه ها نقشی اساسی در این متابولیسم خارج کبدی ایفا می کنند و ممکن است مسئول حذف بیش از 30 درصد دوز یکجای پروپوفول از بدن باشند.
_فارماکودینامیک:
                   مکانیسم فرضی عملکرد پروپوفول از طریق افزایش دادن جریان کلری از کمپلکس رسپتور گاما-آمینوبوتیریک اسید نوع A(GABAa) اعمال می شود.
_سیستم عصبی مرکزی:       
                   پروپوفول در سیستم عصبی مرکزی عمدتا به عنوان یک داروی خواب آور عمل می کند و هیچ گونه خصوصیت ضد دردی ندارد.این دارو،جریان خون مغزی(CBF)و میزان متابولیسم اکسیژن مغزی(CMRO2) را کاهش داده و بدین ترتیب سبب کاهش فشار داخل جمجمه (ICP) و فشار داخل چشمی می شود.تجویز پروپوفول در دوزهای بالا سبب سرکوب امواج امفجاری و پشت سر هم در الکتروانسفالوگرام(EEG) می گردد.گاهی اوقات اثرات تحریکی از قبیل تکانه های عضلانی و یا حرکات خودبه خودی در طی القای بیهوشی توسط پروپوفول مشاهده می شود.پروپوفول در واقع یک ماده ضد تشنج است که می توان آن را با اطمینان به بیماران مبتلا به اختلالات تشنجی تجویز نمود.
_سیستم قلبی عروقی:
                      پروپوفول بیشتر از هر داروی دیگر القاکننده بیهوشی،فشار خون شریانی را به شدت کاهش می دهد.پروپوفول سبب وازودیلاتاسیون بارزی می گردد.در صورتی که اثر سرکوب کنندگی مستقیم آن بر میوکارد مورد بحث می باشد.وازودیلاتاسیون هم در گردش خون وریدی و هم در گردش خون شریانی رخ می دهد و به کاهش پیش بار و پس بار مجر می شود.برادی کاردی شدید و آسیستول می تواند پس از تجویز پروپوفول در افراد بالغ سالم رخ دهد،حتی اگر از داروهای آنتی کولینرژیک جهت پیشگیری استفاده شده باشد.
_سیستم تنفسی:
               پروپوفول سرکوب کننده سیستم تنفسی است و اغلب پس از تجویز جهت القای بیهوشی سبب آپنه می شود.انفوزیون پروپوفول جهت نگهداری بیهوشی،تهویه دقیقه ای را از طریق کاهش دادن حجم جاری و تعداد تنفس کاهش می دهد.پاسخ تهویه ای به هیپوکسی و هیپرکاپنی نیز توسط این دارو کم می شود.
_پروپوفول (با دوز mg/kg 5/2-1 به صورت وریدی) رایج ترین داروی مورد استفاده جهت القای بیهوشی عمومی است.سن بالا،پایین بودن ذخیره قلبی عروقی و یا تجویز بنزودیازپین ها یا اوپیوئیدها به عنوان پیش دارو،دوز مورد نیاز جهت القای بیهوشی را کاهش می دهند،در حالی که کودکان به دوز های بالاتری نیاز دارند(mg/kg 5/3-5/2 به صورت وریدی)

 

 

-باربیتورات ها

تیوپنتال-متوهگزیتال

 

تیوپنتال و متوهگزیتال به شکل نمک سدیم ترکیب شده با کربنات سدیم آنهیدروس فرموله شده اند.پس از ترکیب مجدد با آب یا نرمال سالین،محلول ها(تیوپنتال 5/2 درصد و متوهگزیتال 1 درصد) قلیایی بوده و PH آن ها بالاتر از 10 می باشد.با وجود این که این خاصیت از رشد باکتری ها جلوگیری نموده و به افزایش عمر مفید محلول پس از ترکیب مجدد آن کمک می کند،اما در عین حال باعث می شود تا این دارو در ترکیب با داروهای اسیدی از قبیل داروهای مسدودکننده عصبی عضلانی،رسوب نماید.در صورت این تداخلات،این رسوبات می توانند مسیر داخل وریدی را به صورت غیرقابل برگشت مسدود نماید.همچنین تزریق ناگهانی دارو به داخل شریان یا شنت آن به داخل بافت های اطراف وریه ها ممکن است به آسیب شدید بافتی منجر شود.

_فارماکوکینتیک:

                   تمامی باربیتورات ها به غیراز فنوباربیتال متابولیسم کبدی دارند و متابولیت های غیرفعال آن ها از طزیق ادرار دفع می شوند،بخشی هم توسط صفرا دفع می شوند.برعکس فنوباربیتال بدون هیچ تغییری به داخل ادرار ریخته و دفع می شود.

_فارماکودینامیک:

                   باربیتوراتها احتمالا در CNS باعث افزایش دادن انتقال عصبی مهاری و مهار کردن انتقال عصبی تحریکی می باشد.

_سیستم عصبی مرکزی:

                          باربیتوراتها باعث تضعیف وابسته به دوز CNS می شوند،که شدت آن از یک آرام بخش ساده تا بیهوشی متغیر است.این دارو خصوصیات ضد دردی نداشته و حتی ممکن است آستانه درد را کاهش دهند.باربیتوراتها،عروق خونی مغز را منغبض کرده باعث کاهش ICP می شوند،در نتیجه باعث کاهش CMRo2 می شوند،تا جایی که دوز آن ها به حداکثر مقدار برسد که در آن EEG به یک خط صاف تبدیل می شود.

کاهش دادن ICP و CMRo2 ،این داروها را در بیمارانی که دچار آسیب فضاگیر داخل جمجمه ای هستند سودمند می سازد.

 

_سیستم قلبی عروقی:

                      باربیتوراتها  باعث کاهش متوسطی در فشار خون محیطی می شوند.این کاهش در فشار خون محیطی ناشی از وازودیلاتاسیون محیطی است.افزایش جبرانی ضربان قلب،کاهش فشار خون را محدود می کند.علاوه بر این گشاد شدن رگ های ظرفیتی محیطی منجر به تجمع خون در این عروق و کاهش بازگشت وریدی می شوند که نتیجه آن می تواند کاهش یافتن برون ده قلبی و فشار خون محیطی می باشد.

_سیستم تنفسی:

باربیتوراتها سرکوب کننده سیستم تنفسی هستند و با کاهش دادن حجم جاری و تعداد تنفس،باعث کاهش حجم دقیقه ای می شوند.باربیتورات ها پاسخ تهویه ای به هیپرکاپنی و هیپوکسی را نیز کاهش می دهند.

 

_عوارض جانبی:

                  تزریق ناخواسته باربیتوراتها به داخل شریان منجر به درد و انقباض عروقی شدید می شود.تشکیل کریستال های باربیتوراتها احتمالا منجر به انسداد شریان ها و شریان چه های انتهایی تر و با قطر کمتر می شود.تشکیل این کریستال ها در وریدها خطر کمتری دارد.

بروز واکنش های آلرژیک تهدیدکننده زندگی نسبت به باربیتوراتها نادر است.

 

_کاربردهای بالینی:

                    القای سریع بیهوشی داخل وریدی_درمان ICP بالا_ایجاد حفاظت عصبی در برابر ایسکمی مغزی موضعی

 

_القای بیهوشی:

                 تجویز تیوپنتال(mg/kg 5-3 به صورت وریدی) و یا متوهگزیتال(mg/kg 5/1-1 به صورت وریدی)سبب القای بیهوشی در کمتر از 30 ثانیه می شود.بیماران در القای بیهوشی ممکن است طعم سیر و یا پیاز در دهان خود احساس می کنند.اغلب مدت کوتاهی بعد از تجویز باربیتوراتها،سوکسنیل کولین و یا یک دارو غیر دپلاریزان تجویز می شود تا انتوباسیون را تسهیل نماید.تجویز داخل وریدی یک باربیتورات و سوکسنیل کولین،بلافاصله بعد از آن رژیم دارویی کلاسیک جهت "القای بیهوشی با توالی سریع" می باشد.از مزیت های مهم القای بیهوشی با توالی سریع،عدم نیاز به ونتیلاسیون با ماسک صورت است.

در بیمارانی که در معرض خطر بالای آسپیراسین محتویات معده قرار ندارند،یک روش جایگزین برای القای وریدی بیهوشی تجویز دوزهای پایین باربیتورات ها (تیوپنتال mg/kg 1-5/0 به صورت وریدی) و متعاقب آن،قرار دادن ماسک صورت و تجویز یک هوشبر از قبیل سووفلوران تا القای بیهوشی را کامل نماید.    

 

 

بنزودیازپین ها

دیازپام،میدازولام،لورازپام

آنتاگونیست بنزودیازپینها فلومازنیل است

مطلوب ترین اثر این داروها ،اثر ضد اضطرابی و فراموشی پس گرا است.

بنزودبزپین ها حلالیت در چربی بالایی دارند،اما حلالیت در چربی میدازولام از بقیه بیشتر است.هر سه این داروها به شدت به پروتئین ها،به خصوص به آلبومین سرم متصل می شوند.

مواجهه ترکیب اسیدی میدازولام با PH فیزیولوژیک خون سبب تغییر در ساختار حلقه ای آن می شود و قابلیت حلالیت آن را در چربی افزایش می دهد.

_فارماکوکینتیک:

                  متابولیسم بنزودیازپین ها کبدی است.دیازپام تحت متابولیسم کبدی به متابولیت های فعال تبدیل می شود که در اثرات طولانی آن نقش دارد.میدازولام به طور اختصاصی توسط آنزیم cyp4503A4 به یک متابولیت غالب غیر فعال تبدیل می شود.

_فارماکودینامیک:

                   بنزودیازپین ها اثرات خود را از طریق فعال سازی کمپلکس رسپتوری GABAa اعمال نموده و سبب تسریع در جریان کلری توسط GABA می شوند.

 

_طیف اثرات:

               مهمترین اثر بنزودیازپین ها ،اثر آرام بخشی،خواب آوری و اثر فراموشی دهنده (فراموشی پس گرا) آن ها می باشد.علاوه بر این بنزودیازپین ها خاصیت ضد تشنجی هم دارند.

_ایمنی تجویز:

               دارای حداقل تضعیف تنفسی و قلبی-عروقی هستند.

_سیستم عصبی مرکزی:

                           به میزانی کمتر از باربیتورات ها و پروپوفول،باعث کاهش CMRo2 و CBF می شوند.میدازولام نمی تواندEEG ایزوالکتریک ایجاد کند.این موضوع تاکید می نماید که کاهش CMRo2 توسط بنزودیازپین ها دارای یک مقدار حداکثر می باشد.

 

_سیستم قلبی عروقی:

                       میدازولام باعث کاهش بیشتری در فشار خون شریانی می شود تا دیازپام. این تغییرات به احتمال زیاد نشی از وازودیلاتاسیون محیطی است،تا زمانی که برون ده قلبی تغییری نمی کند.

_سیستم تنفسی:

                حداقل تضعیف را در تهویه ایجاد می کند.ممکن است بعد از تزریق سریع میدازولام آپنه مقت روی دهد.بنزودیازپین ها پاسخ تهویه ای به دی اکسید کربن را کاهش می دهند.

 

_عوارض جانبی:

                   بروز واکنش آلرژیک به بنزودیازپین ها بسیار نادر است.درد حین تزریق داخل وریدی و ترومبو فلبیت بیشتر توسط دیازپام رایج است که این امر نشان دهنده حلالیت پایین این دارو در آب است.حلال آلی پروپیلن گلیکول که برای حل کردن دیازپام استفاده می شود باعث ایجاد درد حین تزریق عضلانی یا وریدی بوده و باعث جذب غیرقابل پیش بینی دیازپام پس از تزریق عضلانی می شود.

میدازولام در PH پایین حلالیت بیشتری در آب دارد.بنابراین نیازی به حلال آلی نداشته و درد در حین تزریق کمتر است.

تاخیر در به هوش آمدن یکی از معایب بالقوه تجویز بنزودیازپین ها برای القای بیهوشی است.

 

 

 

-کتامین

این دارو از نظر اینکه بی دردی قابل ملاحظه ای ایجاد می کند،متفاوت از اکثر هوشبرهای داخل وریدی دیگر می باشد.وضعیت کاتالپتیکی که مشخصه کتامین بوده و پس از تجویز دوز القا کننده آن مشاهده می شود،تحت عنوان "بیهوشی انفکاکی" شناخته می شود.در این حالت،چشمان بیمار در حالت باز باقی می ماند و با نیستاگموس آهسته ای همراه است.

این دارو تا حدودی محلول در آب بوده و حلالیت بالایی در چربی دارد.این دارو نسبت به تبوپنتال،5 تا 10 برابر حلالیت بیشتری در چربی دارد.

اسفاده از کتامین همواره به علت اثرات جانبی روانشناختی نامطلوبی که ایجاد می کند،با محدودیت مواجه بوده است اما خصوصیات منحصر به فرد این دارو باعث شده که در شرایط خاص به عنوان یک گزینه ارزشمند در نظر گرفته شود که عمدتا ناشی از اثر بی دردی قدرتمند و حداقل تضعیف تنفسی توسط آن می باشد.

 

_فارماکوکینتیک:

                  متابولیسم کتامین به طور عمده در کبد انجام می گیرد و شامل N-دمیتلاسیون آن توسط سیستم آنزیمی سیتوکروم P-450 می باشد.نورکتامین،اصلی ترین متابولیت فعال کتامین ،قدرت کمتری داشته که در نهایت در داخل ادرار دفع می شود.

 

_فارماکودینامیک:

                   اگر کتامین به تنهایی جهت القای بیهوشی تجویز گردد،فراموشی ایجاد شده نسبت به بنزودیازپین ها کامل نمی باشد و رفلکس ها دست نخورده باقی می ماند.اما تصور نمی شودکه بیماران بتوانند راه هوایی خود را محافظت کنند.چشم ها باز می مانند،مردمک ها تا حد متوسطی گشاد می شوند و نیستاگموس وجود خواهد داشت.اشکریزش و ترشح بزاق افزایش می یابد و پیش درمانی با یک داروی آنتی کولینرژیک این اثرات را محدود می کند.

واکنش های برگشتی از بیهوشی شام دیدن رویاهای واضحه،توهمات،احساس خارج شدن از بدن و احساس بینایی،لامسه و شنوایی نادرست و افزایش یافته می باشند.

_سیستم عصبی مرکزی:

                          برخلاف سایر هشبرها کتامین عروق خونی مغز را گشاد می کند.بنابراین معمولا در بیماران مبتلا به بیماری های داخل جمجمه ای به خصوص با ICP بالا استفاده نمی شود.

 

_سیستم قلبی عروقی:

                       کتامین می تواند فشار خون سیستمیک،ضربان قلب و برون ده قلبی را به میزان قابل ملاحظه ای،اما به طور موقت افزایش دهد.این اثرات با تحریک سیتم سمپاتیک مرکزی صورت می گیرد که با افزایش کار قلبی و مصرف اکسیژن قلب همراه است که خوشایند نیست و می توان با تجویز همزمان بنزودیازپین ها،اوپیودها و یا هوشبرهای استنشاقی آن ها را کاهش داد.

_سیستم تنفسی:

               به طور قابل ملاحظه ای تضعیف تنفسی ندارد و پاسخ تنفسی به هیپرکاپنی حفظ می شود.علیرغم حفظ رفلکس قابلیت محافظت از راه هوایی را ندارد به خصوص در کودکان،خطر اسپاسم حنجره در نتیجه ترشح فراوان بزاق افزایش می یابد که با تجویز پیش درمانی آنتی کولینرژیک کاهش می یابد.

 

القا و نگهداری بیهوشی:

                          القای بیهوشی را می توان با تزریق داخل وریدی mg/kg 2-1 و یا تزریق داخل عضلانی mg/kg 6-4 انجام داد.

مارال بهمن پور     ترم چهارم ورودی 90               دانشکده زینب (ع) لنگرود
       دانشگاه علوم پزشکی گیلان                 منبع : کتاب هوشبری میلر

تاریخ نوشتار : پاییز 92

نویسنده: اسماعیل نیک راه - سه‌شنبه ۳۱ اردیبهشت ،۱۳٩٢

این دارو از طریق مکانیسم هافمن تجزیه می گردد .

کلیرانس مستقل از ارگان دارد یعنی مانند اتراکوریوم می تواند در بیماران با نارسایی کبدی یا کلیوی بدون انکه تغییری در فعالیتش داده شود تجویز گردد .

مدت اثر

شروع اثر

35 – 25 دقیقه

3 – 2 دقیقه

 

سیس اتراکوریوم برخلاف اتراکوریوم اثرات  ازاد کنندگی هیستامین ندارد درنتیجه به دنبال تزریق سریع وریدی دوز های بالا ی سیس اتراکوریوم  تغییرات قلبی – عروقی اتفاق نمی افتد .

شکیبا نوروزی       ترم سوم     ورودی 90        دانشکده زینب (ع) لنگرود                

 دانشگاه علوم پزشکی گیلان     منبع : کتاب هوشبری میلر              تاریخ نوشتار : بهار 92


نویسنده: اسماعیل نیک راه - سه‌شنبه ۳۱ اردیبهشت ،۱۳٩٢

میزان مصرف اتراکوریوم 0.2 میلی گرم بر کیلو گرم  وزن بیمار می باشد .

طول اثر

شروع اثر

30 – 25 دقیقه

3 -  2 دقیقه

 

 

کلیرانس اتراکوریوم توسط مکانیسم شیمیایی بدن ( تجزیه غیر انزیماتیک خود به خودی ) به نام مکانیسم هافمن و یک مکانیسم بیولوژیکی (مکانیسم غیر اختصاصی پلاسمایی) صورت می گیرد .

اتراکوریوم به علت هیستامین رلیز با دوز های بالا می تواند سبب کاهش فشار خون بیمار و تاکی کاردی گردد.

شکیبا نوروزی      ترم سوم     ورودی 90        دانشکده زینب (ع) لنگرود                

 دانشگاه علوم پزشکی گیلان     منبع : کتاب هوشبری میلر              تاریخ نوشتار : بهار 92

 

نویسنده: اسماعیل نیک راه - سه‌شنبه ۳۱ اردیبهشت ،۱۳٩٢

این دارو ها به وسیله رقابت با استیل کولین جهت دسترسی به زیر واحد α در گیرنده های کولینرژیک نیکوتینی پست جانکشنال عمل کرده وسبب پیش گیری از تغییرات در

نفوذ پذیری یون ها می شوند . در نتیجه دپولاریزاسیون نمی تواند ایجاد کنند و فقط فلج عضلات اسکلتی ایجاد می کنند .

برخلاف سوکسنیل کولین فاسیکولاسون عضلات اسکلتی با شروع بلوک عصبی عضلانی غیر دپولاریزان رخ نمی دهد.

از اپی تلیوم توبولار کلیه ها و اپی تلیوم کوارشی وجفت عبور نمی کنند.

هوشبر های تبخیری – بی حسی کننده های موضعی – دارو های ضد اریتمی قلبی – لیتیوم – انتی بیوتیک های امینوگلیکوزیدی ممکن است اثر این شل کننده ها را افزایش دهند .

دارو هایی مانند کلسیم – کورتیکواسترویید ها و ضد تشنج  (فنی تویین )  ممکن است اثر این دارو ها را کاهش دهند .

شکیبا نوروزی      ترم سوم     ورودی 90        دانشکده زینب (ع) لنگرود                

 دانشگاه علوم پزشکی گیلان     منبع : کتاب هوشبری میلر              تاریخ نوشتار : بهار 92


مطالب قدیمی تر »
نویسندگان وبلاگ:
کدهای اضافی کاربر :